قبل از خوندنِ متنِ اصلی، لطفاً برای این پاراگراف وقت بذارید!
ببخشید اگه اونقدرها که باید، برای متن وقت نذاشتم! قطعا برای یه همچین موضوعی، باید تحقیق و بررسی‌های زیادی انجام داد و فقط احساسی و در بهترین حالت، تجربی صحبت نکرد! چون ما میایم و با نوشته‌های خودمون، پیامی رو منتقل می‌کنیم و بهتره که اون پیام، حداکثرِ محتوا رو برسونه! با این حال دور از صداقت دونستم که این اقرار رو نکنم: برای این کم‌کاری، چندتا دلیل داشتم که اولی‌شون تنبلی بود و باقی گزینه‌ها که اون‌ها هم یجورایی زیر ستونِ تنبلی قرار می‌گیرن، میشه تمایل نداشتن برای مطالعه‌ی بیشتر در زمینه‌های مختلف هستن!
اما از همه‌ی این‌ها گذشته، با همه‌ی وجود دوست داشتم تا دردی که از ذهنم رد شد و من رو به مسیرهای مختلفی وصل کرد، با شما هم دَرمیون بذارم. خواهشم اینِ که شما روی منظورِ اصلی تمرکز کنید تا حاشیه!
اینم صادقانه میگم: که من از اشتراک گذاریِ افکار و احساساتم با شما، چیزهای زیادی یاد گرفتم و هرچند ناقص، کمکِ زیادی بهم شده پس جا داره از همه‌ی شماهایی که تو این مسیر، با جون و دل همراهیم کردین، سپاسگزار باشم! ممنون از حضورِ گرمتون! کنارم بمونید تا با هم تجربه‌های بیشتری رو از معجزه‌ی نوشتن، لمس کنیم که قطعا از جذاب‌ترین و واقعی‌ترین اتفاقاتی هست که یه آدم می‌تونه داشته باشه! البته این نظر منِ!
زیاده‌گوییم رو نادیده بگیرید!
هرکسی تو این دنیا یه « تو »یی داره که با شنیدنِ یه موزیکِ عاشقانه، دلش براش پر می‌کشه! منظورم دقیقا همون‌هایی هست که با شنیدنِ اسم‌شون، حالمون بهم می‌خوره! جوری چِندِش‌مون میشه که انگاری حال‌بهم‌زن‌ترین موجودِ زندگی‌مون رو ببینیم! ما انقدر متنفریم که برامون سوال پیش میاد آخه چطور یه همچین آدمی ممکنه عاشق بشه؟ چطور میشه کسی پیدا بشه که عاشق این #عِفریته بشه؟
دقیقا همون‌جاست که درمقابل این سوالِ بنیادی قرار می‌گیریم ( البته اگه روی این خصلتِ انسانی کار کرده باشیم! ) اینکه شاید خودِ ما هم آدمی باشیم که یه نفر اَزمون متنفر باشه! همون که چشمِ دیدنش رو نداره! بلاخره ما هم آدمیم و قرار نیست با همه، اتفاقِ نظر داشته باشیم و همیشه این وسط یکی پیدا میشه که باهامون آبِش تو یه جوی نره! اون وقت منی که با این لحن، شروع به نوشتن کردم، قطعا عاشق هم شدم و اصلا حتما دردی، کمبودی، زخمی، چیزی تو این زمینه خوردم که دست به این طرز تَلَقی زدم! حالایعنی من حق عاشق شدن رو ندارم؟ من حقم نیست که از همچین لذتِ نابی، سَر بِکِشم؟ قطعا دارم! اما باید اینجا رو هم در نظر بگیریم که این حرف‌ها، یه فکر هستن که ممکنه به ذهن هرکس خطور کنه و تو احساسش هم تاثیر بذاره و محبتش رو از ما دریغ کنه! و بله، باید واقع‌بینانه به ماجرا نگاه کنیم که هرکس هرجور که دلش خواست می‌تونه فکر کنه و به ما هم ربطی نداره! و در کنار این‌ها، عاشقی و احساس هم به تعداد همه‌ی ما آدم‌ها روی زمین تقسیم شده و حتی بدترین‌مون هم این حق رو داره که از سَهمش استفاده بکنه! حالا چه ما خوشمون بیاد و چه نیاد. چه از روی خودخواهی، این رو به صلاحِ هر کدوم از طرفین بدونیم یا عکس! حتی شده با نیتِ خیرخواهی! چون هرکس خودش مسعولِ زندگی خودشه و آزادِ تا از این گزینه، هرجور و هروقت و با هرکس که دلش خواست، استفاده بکنه!
