نکنه تو صدای بارونی! نکنه این چیزایی که من الان دارم مینویسم، چیزهایی هستند که تو داری بهم انشا میگی! با این حساب، یعنی کلماتی که روی کاغذ آورده میشن، مترادف هستن با قطرههای بارون! پس الانِ که کاغذ بوی نَم بگیره! دارم ابرها رو نزدیکِ خودم احساس میکنم! دارم ریههام رو از اکسیژنِ اون بالاها پُر میکنم! موهای بدنم، نزدیکه که راست بشن! قلبم داره تند تند میزنه! برای ادامهی این تجربه نیازی به عینک ندارم. زوری جدید، تو تک تکِ اندامهام احساس میکنم که قبلترها، فقط تو یه شرایط خاص لمسش کرده بودم؛ یه حالت کَذایی، شیبه به نعشگی! مصنوعی و گُذرا!
وای! بارون رو ببین چطور با وَلَع، خودش رو به پشت پنجره اتاقم میکوبه! دلم میخواد با همین لباسهای خونگی، بزنم بیرون و خیسِ آب بشم! ولی نه! همینجا مینشینم و تلاش میکنم تا بارون رو واقعیتر به کلمات تبدیل کنم! اینجوری شما هم همراه با من، تجربهی یه شبِ بارونی رو تو دفتر خاطراتِ احساستون ثبت میکنید! اینجوری قشنگتره! نیست؟