بیرون از سالن والیبال:
در زمین، دوریم از هم ولی شاخههایمان در آسمان به هم میرسد عزیزم. نگران نباش..؛)
هدیههایی که به نیت او خریده بودم را بین آدمهای دیگر تُخس کردم. او نبود، هدیه که ماهیتِ خودش را از دست نمیدهد...
جوری خودش را به آن راه زده که « خودِ آن راه » هم مانده بود چه بگوید.
شبیه به این مثالِ بدبو، گاهی قبل از شروع، احتیاط درمورد یکسری چیزها واجب است: چک کردن شیر آب دستشویی، قبل از شروع کار.
موسیقی که موسیقی باشد، همه حالشان خوب است. هرکس به هرچی که علاقمند باشد، سَوارتَر است: عباس داداشم، با آواز، عرقِ بعد از باشگاهش را میشویَد، مادرم بهتر شربت آلبالو درست میکند، من بهتر مینویسم... عمو حسین ( قهوهفروشِ نوشتههایم ) بهتر قهوه میزند.
مگر کارِ ترانه چیست، جز اینکه اجازه دهد
اعتراف میکنم دارم یاد میگیرم ... همه چیز را. اول از همه، یاد گرفتن را!
در سالن والیبال:
به قولِ محاوره، « روم نمیشه » بگویم روتینم دارد تغییر میکند ولی دارد میکند؛ بس که راهها را تا نیمه رفتهام.
زورم به باز کردن گاردَش نرسید. این شد که جز چندتا سوالِ: « خب، چکار میکنی؟ ورزش؟ آره خب، ورزش رو چکار میکنی؟ کتاب... نوشتن؟ و... » باز سکوت.
اعترافی دیگر: امروز از شنیدنِ روتینِ پر از تلاطمِ « یکی » ، از دهان یکی از رفقا، ته دلم خوشحال شدم. با اینکه برنامهی قلبم چیز دیگریست.
یک سوالِ من که حین تماشای والیبال، ذهنم را درگیر کرد: « این گرم کردنه، خستهشون نمیکنه؟ »
یک سوال دیگر از شیپورچیها: « یعنی خدایی میخواین کنار گوش من بزنین؟ »
از دغدغههایم برای تماشای بازی: « اگه هوا گرم باشه، احتمال اینکه وسط بازی برم، هست... »
بازی شروع شد.
«بَدیِ بازی زنده اینه که پخش آهسته نداره! »
خب حقیقت این بود که من بین یک بازیِ خوب و ... برد تیم مورد علاقهام، هنوز تواناییِ انتخاب گزینهی اول را نداشتم.
گفت: « فکرِ خراب شدن موهام، باعث میشه خوب بازی نکنم... تقصیر تو شد علی! گفتم همون فِر خوبه ها! » گفتم: « ده درصد برای خراب شدن موهات، ده درصد ناداوری... » ده درصد گرمی هوا را خودش گفت! ده درصد دیگر را هم حین صحبت با دوست بغلدستیاش، مُچش را گرفتم که حالا بماند...
تا الان که از ده درصدِ خودم، خیالم راحت شده: موهایش هنوز بهم نریخته!
یک حدس من از دیالوگهای وسط بازی: « اختلاف امتیاز مهمه برای بردمون؟ یا خودِ بردن؟ » او که حرفش، دوپینگی بود برای بقیه، گفت: « خودت » بی یک ثانیه فکر!
میخواستم ولی جا نداشت: چمباتمه زدن برروی سکوهای سیمانیِ کثیفِ سالن!
درنهایت تیم موردعلاقهام برد.