تو، چشمانت را پشت دودیِ عینکت پنهان کردی تا تنها خودت از تماشای کسی که از روبرو، بهت نزدیک میشود، لذت ببری. زیرِلَبی بالا میدهم و معمولیترین ژستی که بلدم را به خود میگیرم و شانهبهشانه، از تو عبور میکنم. اشکالی ندارد، تو لذت ببر، من هم کمکم دور میشوم و فراموش میکنم: چشمانی که نتوانستم ببینم را؛ و سهمم را تنها با همین چند کلمه، از این بازی میگیرم؛ بازیای که عادلانه نیست، واقعیست.