آخرش هم زورِ شیطان به آسمان چربید. اشکِ ابرها را درآورد. آنقدر باریدند که سقفِ خانهها چِکّه کرد. بوی نا، همهجا را برداشت. پنجرهها را باز گذاشتند، ایمان رفت. نور رفت. همهجا را سایهای از خستگی برداشت. شب شد و همه خوابیدند؛ یک خوابِ بلند. کوچهها خلوت شد. دیگر کسی رد پای کسی را در باغها ندید. شیطان آن بالاها میخندید؛ یک خندهی مسخرهی گوشخراش. همه، گوشها را بستند. دیگر کسی به دادِ کسی نمیرسید. زمین پر شد از میوههای حسرت و نومیدی؛ بدین ترتیب ذائقهها نیز تغییر کرد اما دیگر کسی تغییر نکرد؛ راستش گمانم کسی نمیخواست که تغییر کند! شیطان دیگر دست از کار کشیده بود و آن بالاها، بر تخت پادشاهیاش تکیه داده بود. دیگر تمایلی به ادامهی بازی نداشت اما همان میخِ اول را خوب کوبیده بود و همین عاملِ شیویِ یک نوع از اعتیاد در آدمها شد؛ اعتیادِ سردی و فراموش کردنِ انسانیت. به نوعی، انتخاب کردنِ عنوان جانشینیِ شیطان بود، آنهم با کمال میل! زمین، دیگر زمینِ انسانها نبود؛ به یک شهربازی از تمایلاتِ عجیب و غریب، تبدیل شد. هر تعریفی، مترادف با تعریفِ قبلی، تکرار میشد که تنها در انتخاب کلمات، با یکدیگر متفاوت بود اما نیت، همان نیتِ شیطانی بود. بااینحال هرکس از دور به این شهر فرنگ تماشا میکرد، واضح متوجه این موضوع میشد که این نقشها بَرازندهی آدم نیست؛ لباسی بود که به تن، زار میزد. عجیبتر این بود که کار به جایی رسید که انسان طوری در این نقشِ جدید فرو میرفت که خودِ شخصِ شیطان هم گاهی سردرگم میشد که معلمِ اصلی، چه کسیست...