ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

بازم یه متن قدیمی از خودم.


مقابل پنجرهٔ اتاق نسبتاً کوچکش روی تخت کوچک سفید رنگش چوبی نشسته بود.

با چشمانی خمار به ماه کاملْ در دلِ آسمان زُل زده و هر چند یک‌بار نفس که نه، آهی جانسوز بر اکسیژن مزاحم اطرافش می‌کوباند.

با صدای باز شدن در به سرعت اشک‌هایش را با پشت دست‌های لرزان و سپیدش پاک میکند

انگار که اشک هایش رازیست بین خودش و خدایش، و هیچکس حق ورود به این حریم خصوصی را ندارد. مگر کسی که خود دلیل اینهمه پنهان کاریست. مادرش برایش یک لیوان چایی داغ آورد. بخاری که از روی آن بلند میشد فضای سرد و سنگین اطاق را گرم کرد. گفت: «چایی تازه دمه عزیزم. بخور گرم بشی، هوای بیرون حسابی سرد بود.». انگاری خودش هم نمیخواست وارد دنیای درهم و برهم مغزش بشود. فضای تاریک و پر از اضطرابی که خیلی وقت است نور امید درونش سو سو نزده است.مادرش را میگویم. همان موجود دوست داشتنی ساله پیش، که روزی مرحم دردهای دلش بود و گوش شنوای حرف های نگفته اش، به همه کس!

با لحنی سنگین و خسته گفت: «ممنونم مامان». میخواست سفره ی دلش را باز کند و بشود همان کودک بازیگوش و سربه هوایی که از نگه داشتن کوچکترین ماجرای پیش آمده در دلش خود داری میکرد. با کوچکترین دلخوری، دنبال آغوش همیشه باز او میگشت. میخواست بگوید که خسته ام مادر، بیا و مرا غرق گرمای آغوشت کن. بیا و بگو دلخور نباش عزیزکم. کجای دلت زخمی شده که انقدر بیقرای میکنی، بگذار ببوسمش تا دردش آرام شود;دمثل بچگی هایم! میخاست با یک سوزن بترکاند بغض سنگین تنهایی ای که اَمان از دل بی کسش را بریده بود، و زار زار گریه کند تا فکر پر از آشوبش کمی آرام شود. میخاست بگوید محتاج دستان نوازشگرت هستم که مدّتیست غریبه شده است با من. با طفل معصومی که راهش را گم کرده است و فقط اَدای راه بلد ها را در می آورد. میخاست بگوید... اما نگفت و فقط خیره شده به تصویر چروکیده ی مردی ۴۰ ساله که عمری است مهمان پوست و گوشت و دل خسته اش را کرده بود; حال که او ۲۵ سال بیشتر نداشت! مادرش که از خیره شدن او به آینه تعجب کرده بود پرسید: «چیزی شده پسرم؟» و او بعد از کمی مکث آهسته گفت: «نه، ممنون». مادر: «پس بخور چاییت رو تا سرد نشده» و بعد از کشیدن آه آرامی، برگشت و آهسته در را بست و رفت. مدّتی را به در خیره شد و به جای خالی مادرش نگاه میکرد. با ذهنی پر از سوال های نگفته به لیوان چایی نزدیک شد. دیگر خبری از بخار گرم آن نبودگویی آن هم مانند من سرد و بی روح شده بود. چون دیگر خبری از گرمای درونش نبود. "گرمایش رفته بود. سرد شده بود..." لیوان چایی را از درون نعلبکی گل گلی سفید و صورتی برداشت. قند را درون دهانش گذاشت و خیره شده بود به ماه که تنها شاهد شب های همیشه بیدار تنهاییش بود.

داستان کوتاهکتابنویسندگیهنرداستان
۶
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید