پروژههای مالیم، یکی بعد از اونیکی، دارن تیک میخورن؛ بااینکه اگه مبلغهای اونها رو به کسی بگی، نمیدونه از خنده، کجا فرار کنه ولی برای من° یکی که تا همین کمتر از یک سال پیش، هزار تومن هم جلوی آینه اعتبار نداشتم، دوازده، سیزده میلیون تومن هم، دوازده، سیزده میلیون تومنه! همین چند دقیقهی پیش،کِ ضمانتِ بابام برای خرید گوشی رو بهش پس دادم؛ بااینکه درحالتی بیدارخواب بود و همهجا تاریک° ولی برق رو توی چشماش میدیدم چ؛ درواقع توی لحن صداش که آروم و خَشدار گفت: « آها... چک... »
کسی که حالش از خورشیدِ فردا بهم میخورد، داره برای اهداف آیندهش برنامهریزی میکنه؛ اونم توی شرایطی که امروز نون هزار تومنه و فردا... تومن. کسی که منتظر بود بقیه براش چه تصمیمی میگیرن، تصمیم میگیره که کجا بره، برای چه کاری، کسی، وقت بذاره؛ اون آدمِ کلهشق، این روزها مشورت کردن رو تمرین میکنه و ایمان داره که همهچیز رو توی کلهی خودش پیدا نمیکنه! مثلا امروز تصمیم گرفتم که فعلا دیگه انجمن داستان نرم، تا ببینم چی پیش میاد!