+ این کلاغه، دستهای من رو از پشت بسته! تا همین چند دقیقهیپیش فکر میکردم فقط منم که حاضرم برای بارون هرکاری کنم ولی... اون رو نگاه کن تو رو خدا!
_ کوش؟
+ اوناها! بعد از پل، اون ساختمون سیمان سفیده رو میبینی؟ نگاه کن یه تیرآهن ازش...
_ آها، آره !
+ نگاهش کن! غمش تا همینجا کش اومده...
_ اوم... انگاری شونههاش رو آورده بالا و کلهاش رو فرو کرده اون زیر! ببین! اونجاس؟
+ اوم... آره...
_ اگه گفتی الان چی میچسبه؟
( سکوت )
_ بمیره این امین هم که تا هوس سیگار میکنه سر و کلهاش اینجا پیدا میشه... تو نداری؟
( سکوت )
و او بیاینکه مزاحمتی برایش ایجاد کند، کیف کارتهای اعتباری اش را در جیب عقب شلوارش چک میکند و به آدرس سوپری، میگذارد و میرود. در راه، در حال دور شدن از او، درحالی که نگاهش را از آسمان بریده، با شاسی فندکش بازی میکند: دو تا تقه، یک قدم ( با هر قدم، دو تقه ) برنمیگردد تا پشتسرش را برای دیدن او که هنوز موقعیت قبلی خود را حفظ کرده، بررسی کند. نفس عمیقش را بعد از تُفی که در مسیر رودخانهی بیآب سمت چپش، میاندازد، بیصدا بیرون میدهد. با یک توسَری به کاجِ کنجکاوی که سد معبر کرده بود، تصمیم به پایان این قائله میگیرد و بلند فریاد میزند: « راستی، گوشیت چهار بار زنگ خورد، حاج خانوم بود، کار واجب داشت... یادم رفت بهت بگم... »