...بارها دوست‌داشتم سقوط را امتحان کنم!
می‌گویند ابتدا دانه‌ای بوده‌ام؛ اما من چیزی به خاطر ندارم. گاهی دلم نمی‌خواهد به گذشته‌ام فکر کنم و تصمیم می‌گیرم تا هرچه دیگران از آن تعریف می‌کنند را باور کنم. گذشته، برایم همیشه شبیه به آن قسمتِ تاریک و تارِ جنگل است؛ وقتی که نور نیست.
اینگونه برایم تعریف کرده‌اند:
باد، روزی سراسیمه از راه رسید و گویی افسون شده و به دنبال شکستنِ آن، سراغِ پیرِ جنگل را می‌گرفت. آن روزها کسی دلِ خوشی از او نداشت. مدت‌ها بود که تنها به آنجا می‌آمد و دستانش همیشه خالی بود. روزها گرم و گرم‌تر و زمین رو به طلایی رنگ شدن و او بی‌رحمانه این صحنه را مشاهده می‌کرد و باز هم هیچ عکس‌العملی از خود نشان نمی‌داد!
سکوت همه‌جا را فرا گرفته بود. اینگونه بهترست بگویم: کسی جانی برای صحبت نداشت که ناگهان یک ساده‌لوح لب به سخن باز کرد آدرس را فاش نمود. کودک نبود اما حماقتش، کودکان را نیز می‌‌خنداند!
قفلِ سکوت، توسط آن شخص شکست و در کسری از ثانیه؛ هَمهمه‌ای شبیه به اکسیژن، همه‌جا را پر کرد. کلماتی که از دهانِ او خارج شدند، توسط باد، به سرعت به هرطرف پرتاب می‌شدند: شاخه‌ها را بالا می‌رفتند، به تنه‌ی تنومندِ درختان برخورد می‌کردند و به زمین می‌رسیدند و این چرخه مدام به صورتِ نامنظم تکرار می‌شد. همراه با هر برخورد، جسورانه‌تر، شخصِ باد نیز به سرکشی از نقاط کور، می‌گشت تا ردی از آدرس را پیدا کند.
ظهر بود. گرم بود. هرکسی تکه‌ای سایه را بغل کرده بود. او بی‌ارزش‌تر از آن‌چیزی بود که کسی برایش آستین بالا بزند. آفتاب، خود شاهدِ این ماجرا بود که در این ناخوشی که بین او و اهالی صورت گرفته بود، بی‌تقصیر نبوده است؛ پس بدونِ توقع، عرق‌ریزان به جستجوی خود ادامه داد!
به دنبال گوشی می‌گشت برای اِقرار. اشتباهاتِ زیادی مرتکب شده بود؛ شمارِ آنها از دستش خارج شده بود، اما اینبار قصدِ جبران مافات را داشت. ولی آن شخصی را که برای توضیح پس دادن انتخاب کرده بود، خود را نشان نمی‌داد. نمی‌دانم شاید خودش به اهالی سپرده بود که گمنامی‌ِ آدرسش را رعایت کنند!
سایه‌ی این واژه‌ی گذشته چقدر سنگین است که هیچکس قادر به فراموش کردن آن نیست. امروز تو هرچه خوب باشی کافی‌ست اما باز هم احتیاج است! در تکمیل صحبت‌هایم بهتر است این را هم اضافه کنم: اگر گذشته‌ای خراب را بینِ اشخاصی که اکنون در بین آنها زندگی می‌کنی به ثبت رسانده‌ای، بساطت را جمع کن و برو در جایی که غریبه‌ی آن جمع باشی!
باد، مدت‌ها بود که خشک شده بود. بوی زندگی را با خود نمی‌آورد. این را می‌دانست که تقدیرش آوارگی و تنهایی‌ست؛ سفر است و سفر! اما حرفِ من چیز دیگریست که توضیحش مربوط می‌شود به روزی که در عبور از سرزمینی عجیب، جرقه‌ی بهانه‌ای در دلش زده شد. اینطور که در خاطرم مانده است، از همان روزها بود که او دیگر آن بادِ سابق نبود!
در لَفّافه، از آن شخصِ معتمد، صحبت‌هایی را بدونِ ذکر نام فاعل شنیدم، که بعدها متوجه شدم مربوط به باد بود:
روزی در یکی از سفرهایِ همیشگی‌اش، از سرزمینی عبور کرده بود که توجهش را به خود جلب می‌کند. در آنجا موجوداتی با رفتارهایی متفاوت را مشاهده می‌نماید. اشاره کرده بودیم که شناسنامه‌ی باد، صادره‌ی سفر است؛ درنتیجه او با عجایبِ کمی سر و کله نزده بود. پس اینبار موضوع چه بود که اینگونه تعادل را در او برهم زده بود؟
: از زمین‌هایی گذشتم با مراتعی سرسبز. رودخانه‌هایی پر آب و باغ‌هایی پر از میوه. احساسِ متفاوتی گریبان‌گیرم شد. به صورتی که بدونِ اختیار، دستم را گرفت و برد تا در میان شاخ و برگ درختان پرسه بزنم تا سر و گوشی آب بدهم.
می‌دانستم که پای مطلبی متفاوت در میان است؛ پس خود را منتظرِ هر حادثه‌‌ی غیر معمولی کردم!
اِغوا شده بودم. در خود می‌دیدم که تمایل به رفتارهایی جدید را پیدا کرده‌ام. متوجهِ این تغییرات می‌شدم اما تواناییِ دست برداشتن از آن را نداشتم.
درحالِ گشت و گذار بر روی چمنزار بودم که ناغافل پاهایم بر لاشه‌ی شاخه‌ای خشک گیر کرده و نقش بر زمین شدم. چند غلتِ جانانه زدم و در نهایت در گودالی، آرام گرفتم. تا همین جای حادثه را به خوبی در خاطرم مانده؛ باقی، شبیه به قطعه‌های نگاتیوِ بریده بریده‌ی عکاسی است، که هرکدام مربوط می‌شود به گوشه‌ای از اتفاق!
به خود آمدم که در سایه‌ی درختی لم داده‌ام. کبوتری در بالای سرم، مشغولِ بال زدن برای خنک کردنِ من و شاخه‌ای نیلوفر، که از برکه قدم بیرون نهاده و سر و رویَم را مرطوب می‌کند تا هشیار شوم!
به محضِ باز کردنِ چشم‌ها، خود را جمع و جور نموده و با تعجبی آغشته به ترس، دور و برم را برانداز کردم. در یک آن فکری به ذهنم خطور نمود و همان‌جا نیز تصمیم به عملی کردنِ آن گرفتم: فرار!
آخر چرا جماعتی بدونِ اینکه مرا ذره‌ای بشناسند، دست به کمک کردنِ من زده بودند؟ سابقه نداشت که کسی بدونِ وثیقه، لطفی در حقم کند؛ پس بهترین کارِ ممکن را کردم و آنها هم گویی که دست مرا خوانده باشند، میدان را باز گذاشتند. اما غافل از اینکه، وجودم هنوز نیازمندِ استراحت بود؛ درنتیجه بعد از اوجی قدرتمند، با همان نیرو، مغزم زمین را نشانه رفت و...
