در جستجویِ پیر جنگل (شخص معتمد) هرچه می توانست از خود مایه گذاشت! زمین و زمان را زیر و رو کرد. هرجا را که به مخیله‌اش می‌رسید سَرَک کشید. شکافِ درخت‌ها، گودال‌ها، حتی از کوه‌ها سراغِ غار‌ها را گرفت، شاید آنها چیزی بدانند، اما کسی نتوانست او را در رسیدن به مقصودش یاری کند.
چرخید و چرخید. گرما را در خود حل کرد و آشفته، باز هم در آسمان پیچ و تاب می‌خورد. استراحت به جانش نمی‌نشست. سر تا پایش را اضطراب پوشانده بود؛ همین، او را در عوضِ نزدیک شدن، از مقصودش دورتر می‌نمود.
در آخرین اوجی که برای برانداز کردنِ زمین از آن بالاها، گرفته بود، اراده‌اش را از دست داده و در سیاهی فرو رفت. ناف او را انگار با پریشانی بریده بودند و این سفر او به آن سرزمینِ غریبه، کلکسیونِ ناآرامی‌هایش را تکمیل کرده بود!
به زحمت چشمانش را کرد. هرآنچه را که مشاهده کرد، تفاوت بسیاری را با فضایِ چند دقیقه‌ی پیش داشت. دستی نوازشگر، پیشانی‌اش را با آبِ خنک، مرطوب می‌نمود. سایبانی از برگ برایش مهیا کرده و پاشویه‌اش می‌کرد.
بدنش به شدت تب داشته و از زورِ بی‌خوابی، رمقی برایش باقی نمانده بود. قدرتِ تشخیصِ چهره‌ی آن دوست را که نداشت، پس درعوض خواست تا لب به تشکر باز کند که او از اینکار منعش کرد و به استراحت تشویقش کرد.
نمی‌دانست چرا، اما قبول کرد و لحظه‌ای بعد، خود را در آغوشِ خواب پیدا کرد. احساس کرد روحِ تازه‌ای به کالبدش دمیده شده و با تعجبی آغشته به لذت، متوجهِ حضورِ رویایی تکراری شد. همانی بود که مدتی پیش دچارش شده بود! ترس از اتفاقاتِ بعد از آن، تحریکش کرد به بیدار شدن، که صحنه‌ای مانعش شد: عشق را دید که درمیانِ جمعِ حاضر پرسه می‌زند و به هر شخص که می‌رسد بوسه‌ای روانه‌ی لب‌هایش می‌کند!
با تمایل از خواب بیدار شد. سرزندگی را در تمامِ رگ‌هایش احساس می‌کرد. احساسی واقعی که حتم داشت ماندگار است. کاری به چون و چرایش هم نداشت؛ خواست آن لحظه را زندگی کند!
سر چرخاند و جویایِ دوستش شد. به زحمت نامش را به خاطر آورد و با ته مانده‌ی صدایش فریاد زد: دوستِ من، آب کجایی!
پاسخی نشنید. خودش دست به کار شد و از بسترش بلند شد. تکانی به خود داد. چرخشی به کمرش داد. انگشتانش را در هم گره داده و به بالا قوس داد و با قدم‌های ناهمانگ راهی شد.
با لبخند به اطرف نگاه می‌کرد و علف‌ها را کنار می‌داد. گیاهانی که برخلافِ سایر نقاط، شاداب بودند و سبز! حسِ خوب را به راحتی می‌توانست لمس کند: از زمینِ زیر پاهایش که مهربان‌تر از همیشه، نرم شده بود. از زندگی‌ای که در گیاهان می‌دید. از بوی خوشِ بخشندگی که در هوا پراکنده شده بود و...
تعجب کرد که رویِ دیگرِ واقعیت، می‌توانست به این زیبایی باشد. پس به جای اثباتِ بیدار بودنش، قدم‌ها را محکم‌تر برداشت و این‌بار با صدایی محکم، نامِ دوستش را بر زبان آورد: آآآب
و اما دوستش که در چند قدمیِ او، درحالِ رسیدگی به اوضاعی نابسامان بود. شاخه گلی که از فرط تشنگی، نقش بر زمین شده بود. کسی نبود که یاری برساند جز این مهربان که با دستانِ ظریفش، مشغولِ ساختن باریکه‌ای آب از برکه تا پای گل بود!
باد در بینِ راه ناغافل پا بر روی جویِ آب گذاشت که با تذکرِ آب مواجه شد و اینگونه دوباره یکدیگر را ملاقات کردند. در جوارِ گل، روبروی هم نشستند و نفسی تازه کردند. چند دقیقه‌ای را به سکوت گذراندند. تا آب با نگاهی زیرکانه او را برانداز کرد و با خوشامدگویی، از ملاقاتِ مجددش ابراز خوشحالی کرد!
باد آرام سر بالا آورد و لبخندی زد و یخِ صحبت باز شد!
چه زحمتی برای رساندنِ آب تا به اینجا کشیده‌ای!
متشکرم. خیلی تشنه‌اش بود.
زمانِ زیادی از گپ و گفتش با دوستان قدیمی، گذشته بود. نمی‌دانست چگونه صحبت را ادامه دهد! پس با جمله‌هایی بی‌ربط و شاید کمی گستاخانه کلماتی را بر زبان آورد:
خاطره‌ای با او داری! منظورم... برایت ارزشمند است؟
(طوری که متوجهِ ناشی بودنِ سوال کننده شود جواب داد) ارزش؟ آری. در روزهایِ فراوانی، آنجا که سرزنده بود، در لحظاتِ دلتنگی‌ام؛ رایحه‌ی دلچسبش را سمتم هدیه می‌فرستاد!
چه خوب که فراموشش نکرده‌ای...
صحبت، در حال کشیده شدن به سمتِ غم بود که آب جسارت به خرج داد و فضا را عوض کرد:
بلند شو تا با هم کمی قدم بزنیم. می‌خواهم چیزی را نشانت بدهم که قطعا خوشحالت خواهد کرد!
با لبخند دست باد را گرفت و از جا بلندش کرد و از مسیری که از میانِ علف‌هایِ نورَس می‌‌گذشت، عبور کردند. در راه، از احساسِ خوبش در این حوالی صحبت کرد. اینکه چقدر در بینِ این موجودات به او خوش‌میگذرد. در ادامه‌ی صحبت‌هایش به خبرهای خوشی که شنیده است به زودی اتفاق می‌افتند اشاره کرد.
شادمانه پیش می‌رفتند که آب، مجدد لب به سخن باز کرد و با هیجان گفت: نزدیک است که برسیم. قرارست به ملاقات دوستی برویم که با شنیدنِ داستانی که از سرزمینِ عجیب برایم تعریف کردی، بسیار علاقمند به دیدار توست!
شاخک‌های باد تیز شدند و چشم‌ها را درشت کرد و با خنده‌ای مصنوعی که پشت آن، سوال مخفی شده بود اظهار خوشحالی کرد: مشتاقم که هرچه زودتر ببینمش!
در چند قدمیِ قرار ملاقات، که پشت دسته‌ای شمشاد پنهان شده بود توقف کردند. آب آهسته گفت: رسیده‌ایم. باید چشمانت را ببندی و تا اجازه نداده‌ام... که باد حرارتی ملایم را در مقابلِ صورتش احساس کرد! آب با شادمانی فریاد زد: این تو و این دوستِ خنده‌رویت جناب اسب!
چشمانش را باز کرد و مات و مبهوت، بر سر جایش خشکش زد. نمی‌دانست چه کند. چه باید می‌گفت؟ باید از دیدن اسب خوشحال می‌شد؟ سوالات تیتروار متولد می‌شدند، بدون آنکه پاسخی برایشان صادر شود. نفس‌هایش کوتاه شدند و ناخودآگاه روی برگرداند!
لبخند بر لب‌های اسب خشکید و نگاهی از سر ندامت از اینکه باد را نارحت کرده است به آب انداخت و آب طبق ذاتِ مهربانش، قصدِ برطرف کردنِ کدورت را کرد و با عجله گفت: دوست خوبم، اسب‌جان ایرادی ندارد. بادِ عزیز، خسته‌ی راه هستند. نفسی که تازه کنیم، سر فرصت مفصل راجع به همه‌چیز صحبت می‌کنیم!
سپس دست بر شانه‌ی باد گذاشت که از حجومِ خاطراتِ تلخ، سرد و بی‌جان شده بود و هردو دوستِ را به نشستن زیرِ سایه‌ی درخت دعوت کرد. تکیه بر درخت، جرعه‌ای آب گوارا نوشجان کردند.
نگاهِ باد، زمین را نشانه رفته بود که اسب در حالی که او را موضوعِ صحبتش قرار داده بود، رو به آب کرد و گفت: چند روزِ پیش که در دشت‌های پایین‌تر در حال چریدن بودم، متوجه شدم که هوا نسبت به اینجا چقدر خنک‌تر است؛ که نگاهم به دسته‌ای ابر افتاد که با سرعتی بسیار اندک، درحالِ حرکت به سمتِ من بودند...
آب، در حالی که لبخندی ملیح بر لب داشت، در تاییدِ سخنانِ اسب، باد را تماشا می‌کرد: چه چیزی بهتر از این! اینگونه می‌توانیم تمام گیاهان و زمین‌های اطراف را سیراب کنیم و... که باد، سر بلند کرد و با نگاه به روبرویش، انگار که صحبت‌های این دو را نشنیده باشد، بلند شد و آهسته چند قدم از آنها فاصله گرفت.
دوست داشت باز بخندد و آن حسِ خوبی که در خواب و بعد از بیدار شدن از آن، به او دست داده بود را دوباره تجربه کند. اما انگار احساساتِ خوب، برای شخصی با ویژگیِ او، دوامی نداشت و باید شبیه به موجودی خسته که در گرمای تابستان، به نسیمی خنک هم قانع است؛ توقعِ آرامشِ همیشگی را از سر بیرون می‌کرد! دورتر شد و دوستانش او را به حال خود رها کردند تا با خود خلوت کند.
آفتاب، سوار بر قله‌ی کوه، دشتی پر از لاله را در کرانه نقاشی کرده بود و دوستمان باد، لمیده بر علفزار، دست دراز کرده بود و ستاره‌ی شمالی را بینِ انگشتانش بازی می‌داد. آب سوار بر اسب، نرم‌نرمک به جستجویِ او، از راه رسیدند. قصد نداشتند که خلوتش را برهم بزنند اما او قبل از آنها متوجهِ حضورشان شده بود.
با لحنی لطیف خطاب به اسب گفت: شاهدِ مرگ‌های بسیاری بوده‌ام اما تابحال از مرگ کسی غصه‌دار نشده بودم ولی دیدنِ صحنه‌ی غرق شدنت، سخت مرا آزرد. نمی‌دانستم چرا ولی هرلحظه زیر لب می‌گفتم: کاش سرش را از آب بیرون بیاورد. کاش حالش خوب باشد... کاش زنده بماند! با گذشت زمان و در انتهای سفرم بود که متوجه علت آن شدم!
آب در صحبتِ اسب پیش‌دستی کرد و پرسید:چه خوب. لطفا ادامه بده!
از ابتدای تشکیل صف و تماشای صحنه‌ای که حیوانات کورکورانه به آن ملحق می‌شوند؛ شبیه به دسته‌ای تسخیرشده، بو برده بودم که دستی در پسِ پرده، صحنه‌گردانی را بر عهده دارد. ترس از حادثه‌ای که هرلحظه غافلگیرم کند و به موازاتِ آن، لذتِ ناشناس ماندن و پی بردن به علت؛ باعث شد وقتی ناخواسته در بینِ اعضا قرار گرفتم بخواهم تا انتها با آنها همسفر بمانم!
اسب برای سبک کردنِ فضا، زیر لب، طوری که باد بشنود گفت: امیدوارم از سواری لذت برده باشی!
باد ادامه داد: بعد از مدت‌ها سرکشی و آزادی، سایه‌ی سنگینِ قدرتی برتر را احساس کردم. که گویا آنجا را برای گوشزد کردنِ نکته‌ای به شخصِ من، انتخاب کرده بود. نه می‌توانستم رنجِ طی کردنِ سفر را تحمل کنم و نه می‌خواستم پا پس بکشم: نیرویی درونی که تمایلم به صبر را تحریک می‌نمود!
ستاره‌ها، یک به یک پرده‌ی شب را سوراخ کرده و چشمک زدند و توجهِ آن سه دوست را به حضورِ ماه جلب کردند. برای لحظه‌ای، در آرامشی غلیظ فرو رفتند. باد بدونِ اینکه متوجه شود، دوباره دعوت به لبخند شده بود و اجازه داد که آب سوالش را بپرسد!
آب با دیدنِ حالِ خوبِ دوستش خوشحال شد و پرسید: از علت صحبت می‌کردی؛ ناراحتی در مورد مرگ اسب! اگر اذیتت نمی‌کند، گمانم دوستمان اسب هم خوشحال می‌شود آن را بشنود!
باد با آرامشی بی‌سابقه، گلویی صاف نموده و در پاسخش تنها به همین یک جمله اکتفا کرد: اعتماد به نیرویی برتر!
اسب که تابحال اینگونه راجب آن ماجرا فکر نکرده بود، کمی در خود فرو رفت. نفسی عمیق کشید و لبخندی به پهنای صورت زد و ابتدا به دوستانش و سپس به ماه نگاهی از سرِ رضایت‌مندی انداخت: با تمام وجودش احساس کرد در آن‌لحظه، همان‌جاییست که باید باشد!
بعد از آن ضیافت، دیگر تا ساعت‌ها کسی لب به سخن نگشود. همگی چشمانشان را بستند و هر شخص، کارهای نکرده‌اش را فراموش کرد؛ بخصوص باد!
