
مدتها بود که آرام نگرفته بودم. از زمانی که در خاطرم مانده، در حرکت بودهام. چشمانم خواب را به خود ندیده بود! حتی تصورِ لحظهای استراحت هم، برایم دشوار بود؛ شبیه به رویایی دست نیافتنی که دستِ تقدیر آن را از من ربوده بودهاش!
اما اینجا انگار، ایستگاهی بود برای آرامش؛ آرامش برای کسی که طوفان را زاییده است! خوابیدم. خوابی بس عمیق. رویایی، که خود را به من تحمیل کرد: عجب توفیقِ اجباری به موقعی!
در خواب، دیدم که زمان متوقف شده است. لبخند بر لبهای همگی دوخته شده بود و من تنها کسی بودم که اجازهی حرکت را داشت. میچرخیدم و پرسه میزدم و در میان چهرهها، به دنبالِ پاسخ میگشتم: علتِ خنده را جویا میشدم. اما زبان در سلطهی زمان، سکوت اختیار کرده بود و کار من را سختتر کرده بود.
صحنه را ترک کردم. به دنبالِ پاسخ، در آسمان اوج گرفتم، شاید پاسخ در آن بالاها باشد. به اولین مانعی که برخوردم، لکهای ابر بود که زیرِ اشعههای ارغوانیِ خورشید، رنگ باخته بود. در اطرافش چرخی زدم. بیجان، شبیه به دیگران به نقطهای خیره بود. قلبش را نشانه رفتم شاید در آنجا خبری باشد. به تنها چیزی که برخوردم قطرهای آب بود. کنجکاو از این که آنجا چه میکند، لمسش کردم. به محض تماس انگشتانم با آن، ابر سقوط کرد.
دیگر چیزی به خاطر ندارم. گویا تمامِ بازیگرانِ آن رویا، از این سرزمین انتخاب شده بودند. زیرا به محض باز کردن چشمانم، تمامِ آنجا غرق در سکوت بود، انگار از ایفای نقشِ خود در رویایِ من بازنگشته بودند. روی پاهای خود ایستادم و قطرهای آب روی گونهام سر خورد و لبهایم را تر نمود. شیرین بود؛ شما که تجربهی گریه را دارید، مگر اشک نباید شور باشد؟
حِسی، مرا ترغیب به گشت و گزار در آن محوطه کرد. در موافقت با آن، اولین قدم را برداشتم. اما چمنها زیرِ فشار گامهایم لِه نشدند؛ عجیب بود! نور، درحالِ جمع کردنِ بار و بندیلِ خود بود. تاریکی، تازه از راه رسیده بود و تماشای این صحنه، لرزهای خفیف در وجودم انداخت.
سایهها، در زیر نور ماه، در حالِ قد کشیدن بودند. همهمهای در فضا متولد شد و سکوت شکست. اولینها، شبتابها بودند و سپس به دنبالِ آنها، دیگر اعضا از تاریکی بیرون آمدند.
خود را در گوشهای، پشت تنهی درختی پنهان کردم. تمایلم به فرار، بیشتر از ماندن بود اما جاذبهای نامرئی، من را وادار به ماندن در آن مکان مینمود.
پس در سایهی سکوت، به نظارهی آنچه در حالِ اتفاق بود نشستم. شخصی بعنوانِ پیشاهنگ در راس و دیگران به دنبال او، یکی پس از دیگری در نظمی از قبل تعریف شده، به راه افتاده بودند. قرصِ ماه درحال کامل شدن بود و صف در حالِ رشد. شاخههای درختان کنار زده میشد و از هر طرف، در هر شکل و شمایلی، موجودی برمیخواست. موشها را دیدم که دُمهای یکدیگر را به دندان گرفتهاند تا در زیرِ سُمهای آهوها لگدمال نشوند. گرگها در پشتِ آهوها و به همین صورت، درنده و گیاهخوار یک به یک، اعضای این صف را تشکیل میدادند.
چشمها در زیر نور مهتاب، مانند الماس میدرخشیدند. چمنها خود را از سر راهِ این جماعتِ خوابزده، کنار کشیده بودند و شبتابها مشعل به دست، حواسشان به اطراف بود که کسی از صف خارج نشود.
تا به آن لحظه، کوچهای دستهجمعیِ فراوانی را دیده بودم اما همگیِ آنها، وجهِ اشتراکی داشتند که به هیچ عنوان ردی از آن در این صحنه مشاهده نمیشد و آن، انگیزهی این راهپیمایی بود: اینجا بویِ تقلا برای بقا نمیآمد. واضح بود که پایِ دلیل دیگری در میان است اما متوجه شدن از آن، جسارتی میتلبید که من در آن لحظه فاقد این صفت بودم! در همین تکاپو بودم که ناگهان حجمی سنگین از پشت، مرا به سمتِ گروه هل داد که تا چشم باز کردم، خود را بینِ آنها دیدم! گویا این حرکت عمدی نبوده و تنها دلیلش این بوده که من مانند سدی بر سر راه او قرار داشتم!
هیجان، سر تا پایم را فراگرفته بود. مقصد آنها کجاست؟ چرا صدایی بجز صدای پاهای آنها شنیده نمیشود! اگر متوجهِ حضورِ من بشوند چه و... هزاران چرا و اگرِ دیگر که یکی پس از قبلی، در رفت و آمد بودند. اما موضوعی که بیشتر از هرچیزی فکرم را درگیرِ خود کرده بود، محبتِ آنان از بدوِ ورودم به قلمروشان و مهمتر از آن، مهماننوازی درعوضِ بیرون راندنِ من بود! بهرحال هرچه بود، من نیز اکنون جزئی از دستهای شده بودم که همراه با آنها، راهیِ آدرسی نامعلوم میشدیم.
سوار بر پشتِ یک اسب، نظارهگرِ مسیر بودم. در برخورد با گودالها و ناهمواریها اذیت میشدم. چند متری را دندان بر روی جگر گذاشتم و تحمل کردم. اما طولانی بودنِ مسیر و زودرنجیِ شخصِ اینجانب، باعث شد که طاقتم تمام شود و با یک حرکت، خود را نقش بر زمین کنم تا باقیِ مسیر را با پاهای خودم طی کنم! ولی طولی نکشید که پشیمان از این تصمیم، بدون هیچ توجیح و بهانهای، دوباره همان موقعیت قبلی را انتخاب کرده و اینبار قرص و محکم نشستم و از مسیر لذت بردم!
هوا، تلفیقی بود از اکسیژنِ مرده و بوی پِهِن، همراه با عرقی که چاشنیِ همیشگیِ اینگونه سفرهای درازمدت است. و اما من که وظیفهی دخالت در کار این موجوداتِ تسخیرشده را برعهده نداشتم و متوجه میشدم که خود نیز کمکم درحالِ پیوستن به ایشان میباشم!
بعد از عبور از مسیری مستقیم و کسل کننده که تازیانهی سکوت، اجازهی لب باز کردن را نمیداد، صدایی، با حضورِ خود این را اعلام کرد که واردِ منطقهای دیگر شدهایم. همین باعثِ تعجب من شد و تصمیم گرفتم که پیش از اولین نفر، خود سر از ماهیتِ این موضوع درآورم؛ پس دست به کار شدم!
دست بر کمر اسب گذاشتم و با تمام نیرو برخواستم. کمر° صاف کرده و اطراف را برانداز کردم و با تمامِ شهامتی که غریب بر نیمروز از آن فاصله گرفته بودم، مصمم شدم خود را به منشاء صدا برسانم. صاحبِ زمزمهای که من را تحریک به انجام این کار کرد را بعدها مشاهده کردم!
با سرعتی که تنها مختص خودم بود، مسیر را در کسری از زمان طی کرده و صدا را دقیقا از منبعِ آن کشف کردم. سرم را برگرداندم و جالب اینجا بود که جهتِ حرکت آن گروه هم دقیقا به همین مکان میرسید: رودخانهای عریض و بدونِ شک عمیق که بینِ من و آن سمت از مسیر را فاصله انداخته بود!
سوال اینجا بود که اکنون چه میشود؟ با ارادهای نامرئی که افسارِ آنها را در دست داشت بعید بود تصمیم به تغییر مسیر را بگیرند. ایرادی نداشت، برای رسیدن به پاسخ، لحظهای صبر کافی بود!
دستهی حیوانات از راه رسید. بدونِ فوتِ وقت، انگار که کاری به جز این در اولویتشان وجود نداشته باشد، آنها که قویتر و درشتاندامتر بودند، خود را به آب زدند، و پُلی زنده، به طولِ پشتهای خود را ساختند. ضعیفترها یکی پس از دیگری پا بر روی این موانع قرار میداد و خود را به آنطرف رودخانه میرساند؛ آنها هم که میتوانستند پرواز میکردند.
هیچیک ذرهای کوتاهی نمیکرد. با چشمانِ خود، شاهد این بودم که آب با چه سرعتی از بینِ پاهایشان میگذرد و آنها باید چه نیرویی را تحمل کنند ولی خم به ابرو نمیآورند. دیدنِ حادثهای قلبم را سخت فشرد؛ آن لحظهای که دوست و همراهِ من، اسب را، جریانِ رودخانه با خود برد. اما نه او و نه هیچکدام از اعضا، نالهای از سرِ پشیمانی سر ندادند. آنجا که آخرین گاومیش از آب بیرون آمد، فورا به راه خود ادامه دادند و تنها شخصِ متعجب و متاثر از این اتفاق، من بودم که بعد از اندکی تاخیر، آنجا که شکمِ گرسنهی آب، لاشهی اسب را کاملا بلعید، راهی شدم. در یک لحظه احساس کردم که چقدر دلم برای آن دوستِ ناشناس تنگ شده است: ماه، شاهد من بود!
اینبار، دیگر خود به تنهایی زحمتِ راه را تحمل کردم. شدیدا منقلب شده و احساساتی قدیمی، دوباره سراغم را گرفتند: در وجودم، دیگر میلی به ارضایِ کنجکاوی وجود نداشت؛ از همان کارهای نصفه و نیمهای که قبلترها انجام میدادم. میخواستم بروم و موجوداتِ آن سرزمین را با مقصدشان تنها بگذارم.
عَهههه! مجددا این زمزمهی لعنتی، مانند خوره به جانم افتاد. نمیدانم شاید همان نیروی مرموزی است که افسارم را گرفت و واردِ این بازی کرد. منظورش از این کار چیست؟ در من چه دیده که وجودم را مناسبِ این راه تصور کرده!
آن صدا، یکطرفه بود و صاحبش، گوشی برای شنیدن نداشت! سرم را بالا آورده و خود را دیدم که شکسته و بسته، گروه را دنبال میکند. گویی باز زورِ او بیشتر از من بود: آنقدر که حتی خیالِ سوال کردن را در نطفه کشت، چه برسد به توقعِ شنیدن پاسخ! من هم یکی از آنان شده بودم؛ تنها، زمانِ بردگیام کوتاهتر بود!
قدم برمیداشتم و نگاهم را به ستارهها دوخته بودم؛ به آسمان که همیشه شاهدِ همه چیز است، کسی که جواب تمام سوالات را میداند. کاش دوباره دستم به او میرسید! هرچه بود، اکنون تقدیرم زمین بود پس عزمم را جزم کردم تا دل به سفر بسپرم.
از رودخانه و جوش و خروشش دور میشدیم و باز قدم در دل سیاهی میگذاشتیم...