
تا چشم باز کرده بود، دست در دستِ آزادی، در آسمان میچرخید. تا به یاد میآورد، در نگاهِ او زمینها بودند که به دشت ختم میشدند و صحراها که به ساحل میرسیدند و او معلق در زمین و آسمان، خود را بیمقصدتر از هر موجودی مییافت. او باد بود، پیرایشگرِ ابرها و مادرِ طوفان. از جایی که تاریخنویسان و جغرافیدانها قلم در دست گرفته و زندگی را ثبت کردهاند، باد بود.
هیچوقت مانعی را بر سر راه خود نمیدید. او هرآنچه از جنسِ دیدن و شنیدن بود را لمس کرده بود. هیچ هیجانی از نگاه او هیجانانگیز نبود. خنده و غصه را به انتها رسانده و بارها دوباره از صفر شروع کرده بود. متاسفانه، او حتی در کلمات هم دست برده و به بیمعنایی رسیده بود.
عملا بازی برای او تمام شده بود: بر فرازِ گورستانها که عبور مینمود، حسرتی آزارش میداد و آن مرگ بود!
در همین هیاهو بود که نگاهِ تیزبینِ نیرویی که او را زیر نظر داشت، به خود اجازه داد تا در برنامهی او دست ببرد و اینگونه شد که گذرش به داستانِ ما افتاد! باقیِ ماجرا را از زبانِ خود او میشنویم:
باید بروم. زمانش فرا رسیده است؛ نباید دست روی دست بگذارم. اما کجا؟ مکانی بخصوص مدنظرم نیست. چه کنم؟
...صبر کن! تصویری میبینم، آنجا کجاست؟ مات است. چشمانم قدرتِ تشخیصِ آن را ندارد... کسی میتواند کمکم کند! کسی آنجا را میشناسد!
آآآآه!!! باز همان صدا! باز همان سردرد! منظورت از این اذیت چیست؟ چرا روشن سخن نمیگویی!
+بیدار شوووو....
آب: بیدارشو دوستِ من، منم آب! انگار خواب بدی میدیدی!
باد: باید برویم. وگرنه دیرمان میشود. باید زودتر...
آب: کجا؟ نمیخواهی منتظر آفتاب شویم؟ تاریک است ها، اذیت نمیشویم؟
باد: هیسس! نباید اسب بیدار شود. برویم. ادامه را در راه صحبت میکنیم!
بدونِ آدرس راهی شدند، گویا آن سفرِ مرموز، دوباره تکرار شد اما اینبار خبری از ماه نبود!
باد: ماجرایی بود که نمیخواستم در حضور اسب، در مورد آن صحبت کنم!
آب: سراپاگوشم!
باد: در آنجا دستان آتش، آزادی را از من گرفت، در عوض، هدیهای دیگر در سینهام کاشت و آن...
در همین حین که باد، دست در سینهاش فرو برد و قصدِ نشان دادنِ هدیه را کرد، آسمان تکانی خورد و قطرهای آب از میان انگشتان ابرها چکید و پیشانیِ باد را نشانه رفت!
لبخندی زد و آن را علامتی از سمتِ همان نیروی برتر دانست و اطمینان یافت که تا به اینجا، مسیر را درست طی کرده است!
در تاریکی، لبخند آب معلوم نبود اما مشخص بود که حالش خوب است و در انتظارِ ملاقات با آن هدیهی آسمانیست!
باد با یک دست، بازویِ آب را فشرد و مشت خود را به آرامی در مقابل دست او باز کرد. آب متوجه شد که در پسِ آنهمه ماجرا، تنها یک دانهی ساده پنهان شده بود که میتوانست دانهی هر گیاهی باشد؛ اما هرچه بود، تنها یک دانه بود و به زمین تعلق داشت!
هیچکدام از آن دو، متوجهِ منظور نیروی برتر نشدند. نگاهها روبرو را مینگریست و در آدرسی نامعلوم از دشت عبور کردند، سنگلاخها را زیر پا گذاشتند و به جنگلِ خشک رسیدند. مسیر خود را در تاریکی از لابلای درختانِ خشک ادامه دادند و بعد از ساعتها پیادهروی، بدونِ اینکه کلمهای میانشان رد و بدل شود توقف کردند. در کنارِ یک گودالِ خالی از آب، جایی که هیچ شباهتی به یک مکانِ سحرآمیز نداشت!
باد، نفسی عمیق کشید؛ سپس خم شد و با تکهای چوب، خراشی بر دلِ خاک انداخت و دانه را در آنجا قرار داد و دستِ خیسِ آب، دانه را نوازش کرد. سپس در گوشهای، تخته سنگی را انتخاب کردند و به انتظارِ لحظهی موعود، آرام گرفتند.
باد، در حالتی از بیوزنی، همهی حواسش به نقطهی خداحافظی با آن دانه بود. در پشت پلکهایش، در پسزمینهای از احساسِ خوب، تصاویری در حال شکلگیری بودند و او گمان کرد دوباره متولد شده است!
آب، آهسته قصهای را اِقرار کرد: او (اسب) از خود گذشت تا راه را برای دیگران هموار کند. او افسوس نخورد و در عوض بدونِ آگاهیِ قبلی، دَری را از زمین، به سمتِ آسمان باز کرد. فرزندِ او، پیشکشی بود که آسمان به زمین ارزانی نمود!
در این بین، آسمان هم که موقعیت را مناسب دید، خود را به این جمع دوستانه دعوت کرد و احساساتش را به شکلِ قطرههای باران به نمایش گذاشت!
هربار که به دنبالِ هویتم، در بینِ سخنان اطرافیانم سرک میکشم، به اینچنین سخنانی برمیخورم که با هر تکرار، به تعبیرِ تازهای از جملهی "بارها دوستداشتم سقوط را امتحان کنم!" دست پیدا میکنم! مشکوک میشوم که هویتم مربوط به کجاست! ریشهی من در کنارِ گودالی آب، زمین را چنگ میزند اما نطفهام در سرزمینی دیگر بسته شده؛ در حالی که من خود را متعلق به هیچکدام نمیدانم! سرزمینِ من، تعریف شده در زادگاهِ تمام پرندگانیست که در تنهام، بر روی شاخههایم لانه دارند. آنجا که نیمهشب، تولدِ جوجهای، خواب را از چشمانم میرباید و من نمیتوانم باور کنم که زمین خانهی من است! شاید، من همان جوجهی نورسیده هستم که در رویای پرواز، با سقوط از خواب میپرد!
نمیدانم.