اگه زور نمیزدم که بگیرمش، احتمالا آسیب کمتری میدید. نهایتا میفتاد جلوی پام، نه اینکه با چندتا حرکتِ زیدانی، شوتِش کنم جلوی در مغازه. گوشی منظورم بود...
«ای یادت در دل و جان... »
افتخاری هم گاهی زوری دارد که دستوپای بیکلامهای من را جمع میکند، میکند داخل ایرپادم، درش را میبندد...
یکی را دیدم که میخندید. از زیباییهایی که میتوانست ملاک من باشد هم، در چهرهاش کم نداشت. دیالوگی که جایی از وجودم خوانده شد، این بود: « یعنی میشه یکی باشه که با هم، به این سن برسیم؟ اقلا سی و شش هفت رو داشت. » به ثانیه نرسید که دیالوگِ مقابلش نوشته شد: « نه! چون چون تو همین الان، نزدیکای همون سن و سالی... » یادم نمیآید بعدش خودم را به چه کاری مشغول کردم!
امشب تمرین کردم گزینهی دیگری را در جایی از وجودم فعال کنم: یاد گرفتن، شنیدن، عوضِ حسادت، ترکیدن از غرور... تمرین میکردم ولی اینکه چقدر درش موفق بودم...
چهارتا صفرِ افقی کنار همدیگر هم میتوانند فقط چهارتا صفر باشند...
نمیدانم چه حالی انتظارم را میکشد ولی لعنت به آن، آرامش را درش میبینم: حس میکنم قرار است پاره شوم و از تکههایم چیز دیگری ساخته شود...
من نمیتوانم به دنبال ایدهآلی معقول بگردم، من خود° باید به آن تبدیل بشوم! آن چیزی به من میرسد که خودم در ساختنش برای خودم، زحمتش را میکشم...
در مراقبت از این چیزی که برایم میسازی، کمکم کن...
کلید را درون قفل خانهمان میانداختم ولی میدانستم دارم وارد جایی دیگر میشوم...
از احسان پرسیدم: « اصرار قشنگ نیست، نه؟ » با مکثی، ادامه دادم: « برای رابطه منظورمه! » جوابش دور از انتظار نبود: « من جوابِ خوبی ازش نگرفتم! چه اونجایی که اصرار کردم و نَمونده و چه اونجایی که مونده، در هرحال، تهش حالم خوب نبوده! منظورت همینه دیگه! برای تهش پرسیدی؟ » جواب من هم ظاهراً دور از انتظار نبود. گفتم تصمیم گرفتم از این به بعد تنهایی بیام اینجا و قهوه بخورم. چرا آدم باید فقط برای دِیت بیاد کافه؟ » چه خوشبختم که مونسان را کشف کردم! چه خوشحالم از این تصمیم...
آنقدر سبک شده بودم که احساس میکردم اگر چشمانم را ببندم، از پشت موتور میافتم! بااینحال دوست داشتم چشمانم را ببندم. بستم ولی با وقفههایی کوتاه! چشمانم زیر عینک، داشت خیس میشد.
دلم میخواست از رشد رفیقم خوشحال باشم ولی کلهام نه. خوشحال بودم و به توجه به ارائهی مستنداتِ رشدش، ادامه دادم! عجب حالی بود لامذهب...
صبح قرار است برویم کولر را سرویس کنیم و من نمیدانم چرا دلم میخواهد این را هم بنویسم! چه آرایهی ادبیای درش پنهان شده؟ تازه، آن هم با کسی که به احتمالِ نُه از ده، در نود درصد صحبتهامان قرار نیست با هم تفاهم داشته باشیم! این تصمیم، اسمش سادیسم است یا چی؟
بس است دیگر. خسته شدم. میخواهم ارباب حلقهها، را نگاه کنم. ساعت نزدیک دو صبح است. آها، راستی امشب با بچهها در ته پارک ملت، هندوانه خوردیم و من، تهش چاقوی جیبیام را به یکی از رفقا، هدیه دادم و این را هم نمیدانم چرا...