
میخواستم بنویسم؛ حالا از چی، چیزِ مشخصی توی ذهنم نبود؛ فقط گفتم یه چیزی بنویسم که تیکِ امروزِ هرروزنویسیام هم بخوره! عادت دارم که برای نوشتن، موسیقی گوش کنم؛ اینروزا بیشتر ° بیکلام! ورق خورد ذهنم، پوشهای از پوشههای بیکلامِ پلیلیستم رو انتخاب کرد. حروف الفبا رو بالا و پایین کردم: b... b... Bikalam... که صدایی از اونطرف درِ بستهی اتاقم به گوشم رسید، با قدرتی که موسیقی بیکلام، در برابرش° پِچپِچ هم حساب نمیشد: مادرم داشت تمرینِ خوندن میکرد. به معنی واقعی کلمه، ازش زور گرفتم. ذهنم بلافاصله فرمان صادر کرد که از همین برای نوشتن استفاده کن و جالب اینکه همین کار رو هم کردم: از پوشه بیرون اومدم و گوش° تیز کردم به ملودیهای قدرتمندی که از هال، مستقیم° گوش و حواسِ من رو نشونه رفتن؛ شروع کردم به نوشتن. « باران ( فاصله ) آرام ( فاصله ) آرام ( فاصله ) آمد! » هر کلمه، به تعدادِ حروفِ سازندهاش تقسیم میشد و با احتیاطی خاصِ خودِ « طاهره خانوم » ، بهم میچسبیدن و... من از اینورِ دیوار، درمقابل اینهمه زیبایی، سر تعظیم فرود آوردم و زیر لب گفتم: خدایا شکرت برای این معجزه!