از دو سال، تقریبا شش ماه کمتر، آنجا که هنوز قدِ بالای موهایم، به زحمت به ده سانتیمتر می‌رسید، این تصویر در ذهنم می‌چرخید که « وقتی ( دوباره ) بتوانم موهایم را ببندم، آرایشگری را یاد گرفته و کم کم زمانِ مستقل شدن است! »
آن تصویر، خیلی قدرتمند بود؛ درحدی که منِ گمشده‌ی آن‌روزها را سرپا نگهداشت تا ادامه دهم! از آن روزی که این عقیده‌ی کودکانه از مسیر ذهنم عبور کرد، هرروز خود را در آینه تماشا می‌کردم. قد موهایم را اندازه می‌گرفتم و با هر سانتیمتر بلندتر شدنشان، خود را بیشتر درمقابلش مسعول می‌دانستم. همه‌جا حتی در جارو کشیدن موهای اصلاح‌شده؛ آن روز را می‌دیدم! هرجا که کم می‌آوردم، کُنجی خلوت را پیدا می‌کردم و با چشمانی بسته، رویا می‌بافتم؛ رویای روزهایی را که به اصطلاح آدم‌ها « خودم خرجیِ خودم را می‌دهم! » شب‌هایی که با رویای صاحب‌کار بودن، نگران صبح نیستم! کسی به من نمی‌گوید چه کنم و چه نکنم! مادرم که همیشه نگران آینده‌ی من است، سرش را راحت برروی بالشت می‌گذارد! لبخندی می‌زدم و با وجود اینکه درونم غوغایی برپا بود، به ادامه‌ی روزِ کاری‌ام می‌رسیدم.
این تصویر، ایستگاهی بود که قرار بود بعد از آن، به سمت باقی خواستنی‌هایم قدم بردارم؛ انتها نبود بلکه شروعی به سمت « شدنی» که برای من نیز حتما اتفاق می‌افتاد! جای پایی که قرار بود بین آدم‌ها محکم کنم تا باور کنند خواسته‌های من، توهم نیستند؛ منتها، زمان‌هایی بود که تاریکی و کثافت، اجازه‌ی دیدن آن را از من می‌گرفتند. مانند همنوعانم، می‌ترسیدم و آسان‌ترین کار یعنی فرار را انتخاب می‌کردم؛ درهای اتاقم را برروی خود می‌بستم و خواب را هرچه بیشتر صدا می‌کردم! زمان‌هایی که تنها چشمانم بسته بود ولی تماماً بیدار بودم و آن لحظات، مرگ را می‌دیدم که موازی با من، کنارم دراز کشیده و در چشمانم زل زده و منتظر است تا دستم را به سمتش دراز کنم!
لحظاتی که نمی‌دانم چرا زندگی را انتخاب کردم با اینکه درهای وجودم را برروی‌شان بسته بودم! دروغ چرا! نور بود، روح بود اما کمرنگ بود؛ خیلی کمرنگ و من ناخواسته او را انتخاب کرده بودم و دلیلش را نمی‌دانستم! از گوشه و کنار می‌شنیدم که کسانی شبیه به من، کارشان را ساخته‌اند؛ اعلامیه‌هایی با خطی مشکیِ اُریب، برروی در و دیوار می‌دیدم و از صاحب تصویر، چِرایش را جویا می‌شدم و هیچ نمی‌شنیدم! فیلم دانلود کن، کتابی جدید از فلانی بگیر و بخوان، فلان آلبوم موسیقی را از ابتدا تا انتها دوره کن و در همه‌ی این مثال‌ها، درونم جنگی برپا بود؛ جنگی بین شدن و نشدن؛ درواقع نخواستن و در این بین، من هنوز داشتم نفس می‌کشیدم!
دوستانی بودند که این شرایط من را می‌دیدند و با وجود تلخیِ وجودم، هرچه شیرینی درون‌شان تلنبار کرده بودند را به رایگان بهم هدیه می‌دادند: یکی با قهوه‌ی رایگان، یکی با شارژ تلفنش، یکی با لبخندی که بوی امید می‌داد و من تنها به یک چِرایِ نامشخص، دلم می‌خواست که پیگیرشان باشم! اتاقم صحنه‌ای از جهنم بود، تشکم، بستری از مرگ و هرچه در آنجا اتفاق می‌افتاد، همه‌اش یک سری گُنگی بود، نه بیشتر!
آینه را فراموش کرده بودم؛ قراری که با موهایم گذاشته بودم؛ همه را در سطل زباله‌ی اتاقم چال کرده و باز می‌خوابیدم! تا اینکه روزی آمد که باز به دلیلی نامعلوم، دستی آمد و من را به حمام برد و شست و موهایم را شانه کشید و لباس تنم کرد و درِ خروجیِ خانه را باز کرد و راهیِ زندگی کرد! هرچه بودم، هشیار نبودم؛ تنها، مرگ انتخابم نبود؛ این را مطمئن بودم! می‌رفتم تا ببینم چه می‌شود! هرچه می‌شد، از وضعیتی که در آن گرفتار بودم بدتر نبود! تصمیم گرفتم درکنار تمام صداهایی که شب و روز در ذهنم بیخود پرسه می‌زنند، مسیر را برای ورود صداهایی دیگر باز کنم! قدرتی برای سروسامان دادن به بهم‌ریختگیِ درونم نداشتم، تنها می‌خواستم چیزهایی از جنسی متفاوت را وارد خودم کنم!
یادم می‌آید که مانند دیوانه‌ها با خود صحبت می‌کردم! انگشتانی که مشت می‌شدند و انتظارِ کوبیده شدن به جایی را می‌کشیدند! شقیقه‌ای که تیر می‌کشید و هیچ‌رقمه آرام نمی‌گرفت ولی سعی کردم دستم را از دستان آن صدای ( قدرت ) نامعلوم بیرون نکِشم! در کمال تعجب، خنده به من روی خوش نشان داد و من که بیشتر از هرکسی به آن نیاز داشتم، تلاش کردم تا باورش کنم و ادامه دادم! به هر طریقی که بود، از اتاقم دوری می‌کردم؛ از کامپیوتر؛ از کتاب، فیلم و... درعوض، آدم‌های خوشحالی که می‌شناختم و می‌دانستم نیت‌شان خوشحال کردن من است را انتخاب کرده و هرچه بیشتر، خود را بهشان نزدیک می‌کردم!
نمی‌دانم چقدر طول کشید اما شد! آن منِ غمگین، کمرنگ و کمرنگ‌تر شد و جای خود را به کسی داد که عمق اعتمادش به صاحب آن صدای نامعلوم، روز به روز بیشتر می‌شد! نوشته‌هایم رنگ بوی روز را گرفته بودند و لحن صدایم، خنده بود و خوشحالی؛ باوجود لرزشِ نامحسوسی که هنوز وجود داشت و من با تمام وجود احساسش می‌کردم ولی کاری از دستم برنمی‌آمد جز تمدید اعتمادم با آن صدا، در روزی که درهایش را بررویم باز گذاشته بود و من به تنهایی از پس آن برنمی‌آمدم!
اکنون که درحال نوشتن این سطرها هستم، موهایم از شانه‌ام نیز چندسانتیمتر پایین‌تر آمده‌اند و راهیِ تهرانم. می‌روم تا اعتمادم به صاحب آن صدا را در عمل نشان دهم؛ اویی که وعده‌اش به من، خوشحالی بوده، نه جز آن! اویی که خودِ خودِ شدن است! امیدم را جز بر او، به هیچکس دیگری گره نزده‌ام زیرا به گره‌های انسانی، اعتمادی نیست! ( امتحانش کرده‌ام! ) هر آدمی که سرراهم قرار می‌گیرد را تنها به چشم یک ابزار از جانب او نگاه می‌کنم که آمده است تا کارم را راه بیندازد. هرچه به تهران نزدیک‌تر می‌شوم، بیشتر به واقعیتی که قرار نیست به خاطر من، ساده شود، ایمان می‌آورم و جنس درخواست‌هایم از او، متفاوت‌تر می‌شوند؛ اینکه توانم را بیشتر کند؛ باور خوشحالی را برایم قابل‌فهم‌تر کند و باز ابزاری سرراهم قرار دهد تا در روشنی، ادامه دهم!
اگر بگویم هیجانی دوروبرم نمی‌پِلکد، دروغ گفته‌ام! اگر بگویم ترس نیست، باز این دروغ را پررنگ‌تر کرده‌ام! از هر احساسی که فکرش بکنی، مقداری اطرافم وول می‌خورد ولی من تصمیمم به ادامه است! من این تصمیم را گرفته‌ام و در شفاف‌تر شدن هرچه بیشتر این مسیر جدید، از او کمک می‌خواهم. راستش را بخواهی، زندگیِ این‌روزهای من، خلاصه در همین فلسفه‌ی ساده است: « اینکه من از او بخواهم و او بدهد و من سپاسگزاری کنم و باز چیزِ تازه‌ای بخواهم و... » او می‌دهد؛ این را مطمئنم؛ هم من و هم سربازی که در صندلی کناری‌ام نشسته و می‌رود تا امضاهای برگه‌ی تسویه‌حساب خدمتش را بگیرد!
