
این روزها!
این چند روزه، دستم به نوشتن نمیره.
انگاری دیگه به هیچجا وصل نیستم.
گیر افتادم توی روزمرگی و مثه بقیهی آدمهای دوروبرم، فقط دارم وقت میگذرونم!
حالم خوب نیست!
شدم شبیه " اون علیِ چندوقت پیشِ این روزهای خوب" که نمیخواد به خودش زحمت بده و باز بخنده!
چقدر دیدنِ این حال سخته!
دیدنِ خودت، که نمیخوای حال خودت رو خوب کنی!
" تنها کسی که بیشتر از هرکسی براش مهمی! "
شاید هم نمیتونم.
میام و زیر لب کمک میخوام. گاهی هم حواسم نیست و بلند بلند این کار رو میکنم!
جوری که اگه کسی پیشم باشه، با یه احساس دلسوزی میگه:
طفلی رو ببین! داره باخودش صحبت میکنه.
یچیزی اذیتم میکنه!
یچیزی از درون.
" فکر میکنم که رویاهام باشن! "
رویاهایی که میترسن، باز انقدر نادیده بگیرمشون، تا دوباره برن قاطی توهّمات مغزم!
میترسن که شک کنم به اتفاق افتادنشون!
میترسن که برن و توی تاریکیهای افکارم گم بشن!
شاید همون ها هستن که الان، بعد چند روز دوری از دفتر یادداشتم، مجبورم کردن تا دوباره بنویسم!
صادقانه مینویسم:
" کنارِ این یکنواختی، بهم خوشنمیگذره! یچیزی نمیخواد که با این اوضاع کنار بیام. دوسدارم که حرفش رو گوش بدم
و پاشم. "
دوسدارم که یکی بیرون از من، صدامو بشنوه و بگه پاشو!
و من هم بدونِ فکر کردن به اینکه قراره چی بشه، بقیه قراره راجبم چی فکر کنن
..پاشم و از اطاقم بزنم بیرون.