اینروزها، در ساحلِ زندگیام، نقطهای پیدا شده که جرات نمیکنم پا را از حدی مشخص، فراتر بگذارم. انگار آنجا آغازِ یکی از عمیقترین حفرههای دریایی باشد. انگار که دیواری بُتُنی را دقیقا در همانجا بَنا کرده باشند... اینها و خیلی معادلهای دیگر، هرچه هستند، به من اجازه نمیدهند از دریا، از شنا کردن در آن آبیِ زیبا لذت ببرم.
گاهی در اوجِ سکوت، میخواهم فریاد بزنم. گاهی اشکهایم را پشتِ خندههایم، پنهان میکنم. گاهی ایستادهام اما با شدیدترین سرعت، در حالِ فرار هستم. گاهی... گاهی... گاهی... گاهی مستأصل و لِنگدرهوا، در نمیدانمترین حالتِ ممکن، نمیدانم که نمیدانم...
گاهی به خود جرأتِ خیس کردنِ کفِ پاهایم را میدهم اما تنها کفِ پاها! با یک نسیم و راه افتادنِ یک موج، باز فاجعه تکرار میشود؛ باز یک قدم به عقب و باز فرار...
با این حال، تمایلم برای ادامهی این نابهنجاری، ماندنی نیست. چیزی نمیگذارد تا صددرصد بترسم؛ ماه پشتم است؛ در آن بالاها! عجیب منظرهای جادویی در آسمان صحنه پردازی شده است. از آن بالاها انرژیِ امید را، « درست میشود، تنها بمان » را واضح احساس میکنم! مانند کودکی که در هوای استخوانتَرکانِ دیماهی، عروسکش را سِفت در آغوشش نگهداشته است، نمیخواهم حالِ خوبم را از دست بدهم. در این تردیدهایی که از من، بیشتر در خودم صاحبخانهاند، میخواهم کودکانه به فردا، به ثانیهی بعد، امیدوار باشم!
در این روزها که در حاشیهی ساحلِ زندگیام قدم میزنم، به قایقم فکر میکنم؛ به پارو زدن در دوردستها و ماهیهایی که در اطرافم، من را همراهی میکنند! چه زیباست. شاید همین تصویرِ ذهنی هم هست که باعث شده تا بمانم و منظرهی زیبای غروب خورشید را تماشا کنم...