
این روزها تسبیح میگردونم. به حرفهای زیادی گوش میدم؛ مال کسایی که رفیقامن بیشتر. زیادتر از قبل قدم میزنم و روی موسیقیهایی که گوش میدم، دقت میکنم. روی یه سری کارها، تمرین بیشتری برای انجام دادن ( پشتگوش ننداختن ) دارم: نوشتن، مطالعه. روی انتخاب آدمهایی که قراره وقتم رو باهاشون صرف کنم، دقت بیشتری دارم. این روزها نگاهم رو بیشتر به چیزهای زیبا عادت میدم: گلی که تازه جوانه زده، شکوفههای بارانخوردهی گوجهسبز حیاطمون ( و البته بقیهی شکوفهها ) ، آسمون ابری و شبهای پرستاره ( مثل امشب ) این روزها بیشتر سکوت میکنم. بیشتر تلاش میکنم که بخندم و این رو وظیفهی خودم بدونم؛ حتی اگه حالِ دلم روبراه نیست؛ چراکه میدونم اینها دوتا قضیهی جدا از هم هستن. این روزها زیاد شیرینی میخورم: از شکلات بگیر تا شیرینی و شکلاتداغ و شربتِ سیب و... این روزها از این روزهام، بیشتر لذت میبرم حتی اگه اکثر اوقات خنده روی صورتم نباشه: اینها دوتا قضیهی جدا از هم هستن!
موسیقی:
Nvm _ Daniel