ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

این خوابا کجا میرن...؟

مامان: «این خوابا کجا میرن...؟ چشمام رو روی هم می‌ذارم، یه ساعت، دو ساعت... از این شونه به اون شونه... آخرشم دو دِیقه چشمام سنگین نمیشه... »


در کلماتِ پایانی، حروف، به سختی شنیده می‌شدند. من که این طرف، ایستاده مقابل قابلمه‌ی رویی، قاشق‌به‌دست، خواب‌آلود، مشغول هم زدن رشته‌پلو بودم و لَبانش را نمی‌دیدم اما مشخص بود که آنها نیز جانِ واژه‌سازی ندارند؛ خسته‌تر از چشمانش، که خواب را آرزویی می‌دانند که برآورده‌شدنی نیست.

قاشق را، بیل می‌کردم زیر برنج‌های کفِ قابلمه و با بالایی‌ها جابجاشان می‌کردم. خبری از ماست نبود. ماهی‌خور هم که نبودم. احتمالا باید گوجه‌فرنگی‌ای چیزی « می‌زدم تَنگَش » به قول این شوفِر‌های ماشین سنگین‌ها!

نویسندگیداستانمینیمالداستان کوتاه
۱۳
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید