مامان: «این خوابا کجا میرن...؟ چشمام رو روی هم میذارم، یه ساعت، دو ساعت... از این شونه به اون شونه... آخرشم دو دِیقه چشمام سنگین نمیشه... »
در کلماتِ پایانی، حروف، به سختی شنیده میشدند. من که این طرف، ایستاده مقابل قابلمهی رویی، قاشقبهدست، خوابآلود، مشغول هم زدن رشتهپلو بودم و لَبانش را نمیدیدم اما مشخص بود که آنها نیز جانِ واژهسازی ندارند؛ خستهتر از چشمانش، که خواب را آرزویی میدانند که برآوردهشدنی نیست.
قاشق را، بیل میکردم زیر برنجهای کفِ قابلمه و با بالاییها جابجاشان میکردم. خبری از ماست نبود. ماهیخور هم که نبودم. احتمالا باید گوجهفرنگیای چیزی « میزدم تَنگَش » به قول این شوفِرهای ماشین سنگینها!