
این جملهها، امشب از ذهنم رد شدن و ناخواسته به زبان آوردمشون؛ درحالیکه شرایط سختی رو پشت سر گذاشته بودم! مخاطبم عیسی بود، که اون هم امروز توی این شرایط، پابهپای هم، دوام آورده بودیم و نهایتاً خوشحال بودیم: « دوسدارم دلم دریا بشه؛ انقدر که چند نفر دیگه بتونن بیان توش شنا کنن... » کلمات، تا همینجا جاری شدن؛ شاید همینقدر لازم بود و باقیش به زمزمههایی تبدیل شد و ته دلم تهنشین... : « همونطور که طعم شوریِ دریای دلهای خیلیها، زیر زبون منه و من هرروز تشنهترم بهشون... » و این واژههای آخر، الان که عیسی رو به مقصد مغازهی خودمون ترک کردم، توی ذهنم جمعوجور شدن: « ...و چه چیزی از این بهتر که سنگ صبور دل بیپناهی باشی، درحالیکه برای دردهای غریبی که ته وجودت زبانه میکشن، راهحلی نداری و زمزمههایی، قوی بهت بگن که کارِ تو فعلا همینه... »