اینجانب ؛)

من به دنبال آن دنیایی‌ هستم که تمام آدم‌ها، از هرکجای ابن زمین، با هر مقام و شخصیت و جنسیت و... برای خلوت کردن، به آنجا سرمی‌زنند. من در زمینِ ( این ) انسان‌ها به دنبال حال خوب ( کلید موفقیت) نیستم؛ گمشده‌ی من در آنجاست! آجُرم را ( اگر مثال درستی باشد ) در آنجا، برروی هم می‌چینم. سرپناهی که بر خاک آنجا ساخته شود، همچو یک دانه‌ی گندم، برکت دارد؛ مطمئن است، آرامش دارد. مصالحش را از همین آدرس برای ساختنش می‌فرستم؛ چرا که دیده‌ام امثال کسانی که قبل از من دست به یک چنین کارهایی زده‌اند. احتمالأ اگر یک درصد به همان چیزی که من نیز اکنون دارم بهش فکر می‌کنم، فکر می‌کنی، بگذار راحتت کنم، اشتباه می‌کنی! برای رفتن به آنجا ( که تو فکر می‌کنی) به از دست دادن چیزی احتیاج است که عجالتاً در این‌یکی با یکدیگر مشترکیم منتها در جنس آن « چیز » در تضادیم: تو جسمت را و من, خود را. تو باید انتظار بکشی، انتظارِ آمدن زمانی مناسب برای تغییر و تحولِ حجمی ( جسمی ) که برای زمانی مشخص بهت امانت داده شده است؛ چیزی شبیه به یک فیلمِ کرایه‌ای اما من آدمِ انتظار کشیدن نیستم. من همین اکنون، درست در همین لحظه، همه‌ی آن چیزی که، جایی که می‌خواهم باشم، داشته باشم را می‌خواهم پس برای رسیدن به یک همچو چیزی، دست به یک ریسکِ ( از نظر تو ) نود به ده ( نسبت باخت به برد ) است می‌زنم. هرچه بادا باد! در این سرازیری چهل‌سالگی، گمانم آن‌قدرها واجد شرایط برای انتخاب در مورد ادامه‌ی زندگی‌ام، هستم. من می‌خواهم این‌بار برروی راه متفاوتی سرمایه‌گذاری کنم؛ بگذار بگویند خر است!