✓ پشتِ موتورِ احسان، ساعت نزدیکهای یازده، خیابون، مشغول دور-دور: « _ احسان میدونی الان چه آرزویی از دلم رد شد؟ یعنی دوسداشتم همین الان کجا باشم؟ فکر کن یه جور فکر-خوانیِ!
+ گردنهی پِلمیس؟ ( یکی از مکانهای دیدنیِ شهرستان خودمون، اسفراین، خراسان شمالی )
_ نه، قدم زدن دورِ استخر پارک قائم! شده برای چند دقیقه!
+ پس سعی کن آرزوت برنگرده :))
_ ؛( ؛) »
✓ سرِ چهارراه خرمشهر، احتمالا چند دقیقه بعد از یازده، درحال برگشت به سمت خونه: درحالی که دوست داشتم بریم قدم زدن و نشد. یه موتوری از اونطرف خیابون، هم مسیر با من، داره حرکت میکنه و با شنیدنِ یه صدای نازک، برمیگردم و دنبال عامل صدا میگردم. یه ( احتمالاً ) دختربچه رو میبینم که جلوی باباش، پشت فرمون موتور نشسته و داره با صدای بلند یه چیزهایی میگه که من دوسدارم آواز باشه!
✓ داخل کوچه: به این فکر میکنم که گذشت از بحرانِ چند شبِ پیش رو چجوری بنویسم که به دلِ مخاطبهام بشینه؛ طوری که بفهمن من باز از برخورد با یه حال بد، چطوری با خنده، عبور کردم و میخوام کلماتی زیبا رو در توصیفش استفاده کنم. نیّتم اینِ که بذارم این احساسات و کلمات، بعد از شام و یه سری کارهای روتینَم، خود به خود روی صفحهی نمایش، ظاهر بشن؛ خیلی فیالبداهه!
✓ داخل خونه: به مامانم که طبق عادتِ زیبای همیشگیاش، به کسی که وارد خونه میشه، سلام میکنه، با خنده سلام میدم! دست و روم رو میشورم. اُملتِ نیمهگرم رو با پیازهای تند، میخورم. بابت شام تشکر میکنم. مسواکم رو میزنم. در کل طول این مدت، با کسانی که تو هال هستن، وارد صحبت میشم و باز سعی میکنم تا نشون بدم که از اینکه عضوی از خانواده هستم، لذت میبرم: از گُلی که از مسافرتِ شمال آوردیم میپرسم؛ اینکه بلاخره کی قراره داخل گلدون یا باغچه کاشته بشه و...
✓ سعی میکنم هرکاری که برای در لحظه زندگی کردن لازمه، انجام بدم: چِک کردن برنامهی روزانم و چند دقیقه مراقبهی شبانه و لذت بردن از امشب و نوشتن برنامهی روزانهی فردا با خنده!
✓ رسیدن به برنامهی هرشبِ نوشتنِ شخصیم و گذاشتن داخل ویرگول.