خیابان ، سرعت گیر تازه‌ای را باردار شده بود.
می‌ترسیدم بفهمد... می‌ترسیدم بفهمد...! می‌ترسیدم بفهمد... .
خنده‌داره هوس « کرمِ شایع » رو کردم. کاش پلی‌لیست ساند کلاد، صدامو می‌شنید!
نوشته‌های توی جاده، متنِ سکوتی بود که بین من و عمو حسین ( راننده‌ای که رفیقم بود ) برقرار شده بود!
شنیده بودم حین رانندگی، یک دستت را که از شیشه بیرون بدهی، تمام حال خوبِ جاده را می‌قاپی!
دیدم یکی بطری نوشابه خانواده کوکاکولا را به س‍َرش کشیده بود: « عمو نگاه اونو! آخه ساعت هشت صبح نوشابه خانواده؟ چی خوردی تو؟! »
جاده با هایده و اِبی، صدای سفر می‌دهد؛ نه اینکه با بقیه‌ی صداها نَچسبد!
میگم، باد لای موهای دستم می‌پیچه، زشت نباشه؟
چهار خط بالاتر را تأیید می‌کنم!
این روزها یکی از تلاش‌هایم، عکس وسط قلب باشد، ویدیوها هم حین حرکت!
یک خانه توی بیابان دیدم که سقف نداشت.
یک خانه در بیابان دیدم که به سقف نیاز داشت.
یک خانه در بیابان دیدم که جای خالیِ سقف، خیلی در آن به چشم می‌آمد.
من در گوشه‌ای از جاده، یک خانه‌ی بی‌سقف دیدم.
فهیمیدم نیاز نیست صرفاً همیشه شانه‌به‌شانه‌ی هم بود. برای مثال دوچرخه‌سواری در جاده به این صورت است که باید پشت‌به‌پشت هم راند. ولی مسیرها یکیست.
« دِلی از شایع و صادق » وِرس اولِ صادق را یکبار امتحان کن
جاده موقتا تمام شد. جاده، به خیابان، تغییر وضعیت داد. اینجا راحت‌تر می‌شود صدای ترانه را از باندهای ماشین شنید، باد را ضعیف‌تر.
می‌گفت: « دو دِقه اومدی قدم بزنی، باز سرت تو گوشی! یکم آدما رو ببین. دنیا رو ببین! از مسیر لذت ببر! » راست هم می‌گفت. منتها. نمی‌دانست من دنیا و آدم‌ها و مسیر را توی نوشته‌هایم می‌بینم. داشتم می‌نوشتم!
