سلام رفیقا!
حال و احوال؟
راستش یه چند وقتی هست که یه ایده به ذهنم رسیده و اونم اینه!
که ایده‌هایی که به ذهنم میرسن و گمون می‌کنم میتونن تبدیل بشن به یه متن یلند رو اینجا بذارم.
نه اینکه فکر کنین از تنبلیمه ها نه! یعنی هست ولی یه درصده کم!
بیشتر نیتم اینه که دوستام و کلا دیگران، از ایده‌های خامی که (به ذهنم میرسن) تبدیل میشن به داستانه بلند یا کوتاه رو از نزدیک، همونجور دست نخورده باخبر بشن!
میدونین!
یجورایی دوسدارم ایده‌هام رو با شما درمیون بذرارم؛ این خوشحالم میکنه و حالا چه خوشحال‌ترم میشم که یکی دیگه این ایده رو ادامه بده و اجازه بده کامل شده‌اش رو منم بخونم!
یجورایی تبادل تجربه میشه دیگه! ها!؟
اینجوری شمام میفهمین که توی سر منه علی هم چی میگذره و شما هم شاید این حرکت رو ادامه دادین. چمیدونی شاید کسی باشه که برای شروعه نوشتن، دنبال یه ایده بگرده؛ یه هُل شاید!
خب. پرحرفی بسه. بریم سروقته ایده ها!
شماره یک
مادرم خاطره ندارد.
او حق ندارد که خاطره داشته باشد!
......
یعنی معنی‌اش این می‌شود که من هم در بزرگسالی‌هایم باید فراموش کنم جوانی‌ها و ... را؟!
خنده‌ها و شیطنت‌هایم را....
شماره دو
گپی با سگ.
دراز کشیده‌ای و با چشمانی خموده، معلوم نیست که به کجا خیره شده‌ای. گویا خجالت‌زده‌ای اما از چه!
تو ای سگ!
تا بحال با خدای خود به صحبت نشسته‌ای؟ اوقاتی که اینچنین معصومانه سکوت کرده‌ای. چه می‌گویی با او؟ نپرسیده‌ای چرا من؟ بین اینهمه موجود زنده، چرا تو سگ بشوی؟
از آشفتگی آدم‌ها چطور؟ از این حالتشان متعجب نشده‌ای؟ تویی که معنای مستقیم واژه‌ی وفاداری هستی؛ آیا از بی‌وفایی‌های آنها ناخوش شده‌ای؟ تا به اکنون، شده است که از خدای خودت سوال کنی که چرا این موجودات دوپا، آنقدر در صرف افعال ناپسند اصرار دارند؟
