حالم خوبه الان. اونی که حتی فکرشو نمیکردم، الان پیشمه. هع. موهاشو اصلاح کردم! نمیدونم چیکار کنم. از ذوقه فکر کنم. شایدم چون اصلاح اونطوری که فکرشو میکردم نشد برای اونه! نمیدونم...
حرفای مفت میزدم. حرکات درهم و برهم. یه دیقه کتاب بخونو...
نیم ساعت، چهل دقیقه پیش بود که پاراگرافای بالا رو نوشتم؛ الان ساعت ولی ساعت دوازده شبه؛ همون صفر عاشقی که میگن. حسو حالم تعریف نشدس. این اِبی چی میگه با این مست چشات!؟
چاییم داره سرد میشه. گشنمه. برنامهی روزانمو هنوز چک نکردم. راستی الان خونم. تو راهه برگشت از مغازه به خونه، یه نخم سیگار کشیدم.
نمیدونم چمه. نمیدونم باید خوشحال باشم یا... چشمام باز خیسن. بهز دلم خَربازی میخواد. بیهوا برم خیابونو... چی میشد به اونم زنگ میزدم تا باهم مشترکا خربازی کنیم. کاش میشد ولی نمیشه.
کلا هرچی دلم یهویی میخواد؛ تقریبا نشدنین. همیشه همینجوریه. شاید چون منطقی نیستنو عملی شدنشون قراره برام دردسر به بار بیارن. مثه همون دو، سه ساله پیش. الان باید درست زندگی کنم و حتی فکره اونروزا با اون اعمال شاقّه هم به ذهنم خطور نکنه. این خوبه یا بد؛ اینم نمیدونم.
کلا هیچی نمیدونم. اصلا نمیدونم تا الان چی نوشتم. دلم نمیخواد حتی متنمو ویرایش کنم.