کلافم.
اما خوبم.
هوام خوبه مثه دیروز.
مثه دیروز هندزفری تو گوشمه.
نگام به هیچکی گیر نمیکنه. آدمای (بگیم خانومای) خوشتیپ هم کم نیستن. ولی نمیدونم چرا من نگام کسی رو دنبال نمیکنه.
ساعت یازده و دو دقیقه. همون مسیر دیروزی رو دارم طی میکنم. به همون بهونهی دیروزی. و اما حالم...
گیر افتادم. بین یه تضاد عجیب و غریب گیر افتادم؛ هم خوبم و هم بد. هم میتونم خوب باشم و هم بد. چقد اینروزای من شبیه به همدیگس. اینجوری فکر میکنم؛ یعنی الان این به ذهنم خطور کرد که دیگه یادداشت روزانه ننویسم. بسه گمونم. غریب به نود درصد متنهام از یه تِم پیروی میکنن. این خسته کنندس؛ میدونم که شمام شدین. میفهمم...
نمیدونم شاید رفتم سراغ یه سبک تازه از نوشتن. شاید دوباره داستاننویسی رو شروع کردم. شاید... ببینم چی پیش میاد. شایدم همین رو ادامه دادم. احتمالا الان کلافم و این تصمیمات به ذهنم خطور کرده. الان وقته تصمیمگیری نیست. گمونم باید سر خودمو با چیزه دیگهی گرم کنم.
نزدیک مغازم. برم یه آب به دست و روم بزنم سرحال بیام. احتمالا یه کیکی، بیسکوییتی چیزیم خوردم. با اینکه صبحونه خوردم ولی نمیدونم چرا دارم ضعف میکنم.
من برم.