امروزنامهی امروز رو از غروب شروع میکنم.
بعد از چند روز وقفه به علت همون سانحهی ناگواری که خدمتتون عرض کردم، امروز مجددا استارت کار رو زدم.
غروب بود و به شدت خسته بودم. حقیقتش من تابحال به اونصورت کارگری نکردم؛ کلا تا به این سن، به تعداد انگشتای دوتا دست که اونم اکثرا برای خرج جیب بوده! به همون دلیل، زودتر از باقی کارگرامون خسته میشم.
میگفتم. ساعت نزدیک چهار غروب بود؛ حالا یه روب کمتر یا بیشتر. گروهی که امروز باهاشون مشغول به کار بودم، افراد جدیدی بودن؛ گمون نکنم دیگه امین و خانوادش رو اون اطراف ببینم. لابد اطرافیان و فامیلهاشون میگن که این زمین و کلا این کار، نحسِ و کلا جایز نیست که دیگه پاشون رو اونتو بذارن!
ساعت کاری تموم شده بود. همگی رفته بودن. من مونده بودم و مشاور یاسر، مجتبی و امید. درب کیسهها رو بسته بودیم و داشتیم نفس تازه میکردیم که بعدش اونها رو برسونیم تا نزدیکترین مسیر برای بار وانت کردن. منم ناپرهیزی کردم و با جمع همراه شدم و یه نخ سیگار از بچهها گرفتم و آتیش زدم؛ چسبید! انگاری داشتن مشت و مالم میدادن؛ خستگیم با همون یه نخ سیگار در رفت. البته همش اون نبود؛ سکوت دشت و لابلاش بوق ماشین سنگینهایی که دورتر، از اتوبان عبور میکردن و نسیم خنکی که ما رو به حجم غلیظی از اکسیژن مهمون کرده بود هم در این مهم سهیم بود.
دیروز اینجا بارندگی بود. از خودِ صبح، یعنی شب قبلش میبارید و تا دیروز بعدظهر هم ادامه داشت. از همون بابت، کفِ کفشامون هم یه دل سیر گِلبازی کرده بود برای خودش! صحنهی جذابتر از اون، سُر خوردن مِه روی سطح زمین بود. از خودِ صبح که شروع به کار کردیم، یه مِه غلیظ به ملاقاتمون اومد. نزدیکای ظهر از شدتاش کم شد ولی غروب با سرد شدن هوا و به اصلاح شکستنِ دما، دوباره سر و کلّش پیدا شد. اون اولها که پر انرژی بودیم و زیاد به چشممون نمیومد ولی این غروبی، حسابی لذت بردم از دیدنِ دوبارهاش!
و اما میرسیم به اصل ماجرا؛ اونجایی که بنظرم اوجِ مهموننوازی طبیعت از من بود؛ اوجِ حال خوبی من!
نشسته بودم روی زمین. روی گِلهایی که با علفهای هرزِ خشک پوشونده شده بود؛ شبیه یه زیراندازِ نَمدار! سیگار کنج لبم دود میکرد و کام میداد. بچهها از برنامههایی که در پیش داشتیم صحبت میکردن؛ از کار، از گرفتاریاشون؛ تهِ تهش یه شوخی ملایم هم چاشنیش کرده بودن. ولی من، تنها همراهیای که باهاشون میکردم، گاهگداری یه لبخندِ مصنوعی بود و همهی حواسم معطوف به دنیای دیگهای بود. کجا؟ میگم براتون!
نشسته روی سطح زمین، سیگار گوشهی لبم، نگام به آسمون. دقیقترش به خورشیدی که با تمام نیرو، اَبرها رو پاره کرده بود و دستِ احساسم رو گرفته بود و دنبال خودش میکشید. اون فهمیده بود که من از میون اینهمه گرفتاری و دغدغهی زمینی، دنبال یه راه برای گریز به آسمونا میگردم. فهمیده بود و همهی تلاشش رو میکرد تا نیازم رو ارضاء بکنه!
ساعت حول و حوش چهار بعدظهر بود. یه حَریرِ نقرهای رنگ، تمامِ سطح آسمون رو بغل کرده بود. به هر طرف که نگاه میکردم، جز زیبایی، چیزی به جشم نمیخورد. زیبایی بود اما ظاهرا تنها از نگاهِ من و این برای زمینیهایی که اطرافم مشغول صحبت بودن اهمیتی نداشت. و من مدتیه که متوجه یه موضوع شدم و اون از این قراره:《قرار نیست موردِ علاقههات رو برای کسی توضیح بدی!》