من آدم نیستم
من《علی ام.》
این علی امروز حالش خوب بود. چون اونی که رفته بود، امروز برگشت. تجربهی اولم رو نمیگم؛ رابطهای که اخیرا با شکست مواجه شده بود رو منظورمه!
کلی باهم گفتیم و خندیدیم. رفتیم روستای ما و درختایی که چند روز پیش کود پاشون ریخته بودم رو نشونش دادم. پاییزِ خرق رو نشونش دادم. حس و حالِ نابی که اونجا تجربهاش کرده بودم رو... باهم قدم زدیم. آتیش روشن کردم و کنارش کلی حرف زدیم. از آتیش عکس گرفت. من از اون عکس گرفتم. یه دونه سیب توی ماشین داشتم؛ اون رو باهم تقسیم کردیم و خوردیم. هوا ابری بود؛ یه هوای خنک که معلوم بود بارون داره توی دلش! دود قاطیِ اکسیژن کردیم و اَزش لذت بردیم. کلی خاکبازی کردیم باهم.
از چراهای جدا شدنمون کمتر حرف زدیم و بیشتر حرفای قشنگ زدیم. راستش بیشتر حرف زدیم تا قدم زدن و اینا! میبینید که؛ داخل متن هم معلومه!
اولای صحبتمون که باهم رفتیم داخل اون پارکی که برای اولین بار همدیگر رو دیدیم. اونجا هنوز باهام قهر بود. یعنی قهر نبودا؛ دوسداشت من نازش رو بکشم؛ فکر کنم طبیعیه! همیشه اینجوری بوده! خانوما ناز میکنن و مردا ناز میخرن! اصلا هم دنبال مقصر نبودیم. منم تا میتونستم اذیتش میکردم که فقط بخنده و کم کم یَخش باز بشه و شد. ناگفته نماند که توی همین گیر و دادِ تلاشهای بیوقفهام، یه مشت هم نوشجون کردم!
دلیل ملاقاتمون، یه کتاب بود که اواخر رابطمون بهش داده بودم و این شد که بهونهای شد تا به اینجایی که الان راجبش صحبت میکنم رسیدیم. چه بهونهی خوبی! ممنونم ازت《کیمیاگر》 همچنین از شما《آقای پائولو کوئلیو》
سرتون رو درد نیارم. چون همش هم که گفتنی نیست. مگه آدم میتونه رسیدن رو با کلمات توصیف کنه؟! بنظر من که نمیشه. فقط خواستم بگم الان حالم خوبه و از طرفی خواستم روی عهدی که با نوشتن و البته امروزنامه بستم، صادقانه از امروزم بنویسم. چون امروز رو کلا با اون بودم. از ساعت ده و نیم، یازده تا همین یکی، دو ساعت پیش!
الانم رفته شام بخوره. منم فرصت رو غنیمت شمردم و اومدم اینجا تا ادای دِین کنم.