عجب حکایتی داره این بارون مگه نه؟ با هربار باریدنش، یه حسه تازهای رو به آدم نشون میده! هربار حس میکنی عاشقتر و درموندهتر از نوبتهای قبلی اما انگار داستان، چیزه دیگهایه!
داره بارون میباره. شبیه به اولین بارونی که دست منو گرفت و آورد داخل ویرگول و《رز آبی》رو بهم نشون داد.
بارون خاطرههای چندانی برام نداشته؛ از اون خاطرههای دونفرهای که معمولا تِم این دست ماجراهاست. اما نمیدونم چرا هروقت هوا ابری میشه و نَم ریزی به زمین و باغچهمون و پیادهرو میده، یجوری میشم که با هر بارِ قبلی فرق داره!
این پاراگراف برای ظهر بود؛ الان که دارم ادامش رو مینویسم، ساعت ده شبِ! اون بارونی که راجبش صحبت میکردم، به برف تغییر کرد؛ چه برفی! دروغ نگم چند سالی هست که همچین برفی نباریده این طرفا! هربار در حد چند دقیقه بوده و... تمام.
اغراق نکنم، از وقتی بیدار شدم تا همین یه ساعت پیش بیرون بودم و مشغول برفبازی! دو تا هم آدم برفی درست کردم؛ اونم بدون دستکش! یخورده برف به سر و کلهی هم زدیم. سُرسره بازی کردیم. باقالی داغ خوردیم! وای این آخری که اصلا داغونم کرد. من عاشقشم؛ مخصوصا این چند وقتی که بخاطر کرونا، بساطِ این باقالی فروشا رو جمع کرده بودن، اصلا دلمو غم گرفته بود! امروزم دیگه ناپرهیزی کردمو با همون دستای برفی و طبیعتا کثیف، یه دلی از غذا درآوردم!
چه خوب بود امروز! همه بیرون بودن. یکی عکس میگرفت. یکی با عشقجانش، دست تو دست، قدم میزد. یه عده دور هم جمع شده بودن و تیم کشیده بودن و برفبازی میکردن. منم که گفتم از غافله عقب نموندمو آدم برفیای خودمو درست کردم! کاش اَزشون عکس میگرفتم براتون میفرستادم تا با سایر هنرهام هم آشنا میشدین!
هیچکی یادش نبود که چقد تو اذیت بوده بخاطر این مُعضل کرونا! هیچکی اَخمو نبود! همه بدون استثنا غم و غصههاشون رو اندخته بودن روی زمین تا زیر برف پوشونده بشن!
چه خوب بود و من چقدر ازین بایت خوشحال بودم. خوشحال ازینکه خدا هنوزم حواسش بهمون هست. تو خوشحالیام برای دوستای بیجا و مکانمون هم دعا کردم که حداقل برای امشب، یه سرپناه داشته باشن؛ تا فردا خدا کریمه!
همین. براتون سیبزمینی آتیشی آرزو میکنم. یه چاییِ داغ در کنار اونی که حالتون باهاش خوشه!