حس خوب یعنی...
حالِ بد هم هست اما همش نیست.
همش یعنی چی؟
یعنی میتونی خوبه خوب باشی؛ بالای بالا اما یهویی با شنیدنه یه نه، با یه سرما، بریزی به هم.
و این روال تموم شدنی نباشه. تقصیر تو نیست. میدونی این زندگیه که این قانون رو وضع کرده و تو هم هیچ دخل و تصرفی دَرش نداری. اصلا زندگی یعنی همین!
بخندی. بخندی. بخندی. بعد بغض کنی. بغض کنی و باز...
از آفتاب گرم تابستون، خونات به جوش بیاد.
پاییز رو عاشق بشی. بهار رو هم مثل همه جوونه بزنی.
زمستون بشه و سرما بخوری؛ با وجود همهی لباس گرمایی که پوشیدی؛ دستکش و کلاه و... ولی در کنار همهی اینا، دلت لک بزنه برای برف. برای دیدنه رد پاهایی که از پشت سر تعقیبت میکنن! رد پاهایی که مال خودتن.
چشماتو ببندی و اکسیژن رو تصور کنی؛ حتی توی تهران!
صدای افتادن برگها رو بشنوی؛ همونطور که شکوفه زدن درخت گوجه سبز رو احساس میکنی؛ اونجا که صبحِ عَلیالطلوع از رختخوابت دل میکنی و میزنی بیرون و سراغ تراس رو میگیری و رایحهی بهار رو با تمام وجودت استشمام میکنی.
ترتیب برات مهم نیست. عشقبازی میکنی با کلمات. حتی کلمهها هم پا به پات، لابلای خطوط دفترت همراهیت میکنن.
لحظاتی که اگه شب هم باشه، دلت روشنه!
آره. دلت روشنه. به امید، امیدواری. امید داری که میشه بازم خندید. میشه چون جز این باور، چازهای نیست و تو این فعلِ ناچاری رو با خنده صرف میکنی!