《ساعت ۸:۳۸ دقیقهی صبح. لیوان قهوه بین دو انگشتم. عطر تند آن، شامهام را پر میکند؛ زندگی زیباست. حداقل اکنون که تصورِ تاثیراتِ کافئین در مغزم شکل میگیرد، اینگونه میاندیشم.
بیست و ششم آبان است و هوا آفتابیست و به شدت زیباست. کوههای پر از برف، در برابرم قد علم کردهاند. از لابلای شاخ و برگ درختان، با آن نگاههای هیزِ خود، دلبری میکنند و آنها نیز به من خاطرنشان میکنند که امروز میتواند روز خوبی باشد.
قبلتر از آن هم با یکی دو نفر از دوستانم گپ و گفتی داشتیم. گفتیم و خندیدیم. قدری شوخی و تجدید خاطرههای به ظاهر بامزه که قبلترها، برچسبِ لوس بودن را به آنها میچسباندم. چسبید؛ خنده چسبید. دروغ چرا! اصلا خیلی هم خواستنی بود. چرا بد باشد! وقتی قرارست روزم را خوب کنند؛ چرا از آنها پرهیز کنم؟
پس زیبا بود. من آن اندیشهای را که باعث شد تا امروز صبح تصمیم بگیرم که قبل از هرچیز، خنده را در اولویت قرار دهم، میپرستم.》
چند صباحی هست که دستم از نوشتن دوری میکند. نه اینکه فکر کنید مغزم قفل بود ها! نه اینکه گمان کنید افکارم خاموش بود ها! نه اینکه گمان کنید تنبلی سراغم را گرفته بود ها نه! نه اصلا اینطور نیست. متن زیاد بود برای یادداشت کردن اما نمیشد که بنویسم؛ موقعیتش پیش نمیآمد. نامش را نمیدانم. حالتی بود که تمایلی برای طولانی نوشتن نداشتم. باز دوباره دلم هوای همان متنهای چند پاراگرافیِ قبلترها را کرده بود و است. با اینکه نیرویی از درون قلقلکم میدهد که طولانی بنویسم؛ مانند همان چند صباحی که اینکار را میکردم اما...
ولی به هر طریقی بود، خود را از کلمات دور نگاه نمیداشتم. دروغ نگویم گاهی هم تقلب میکردم و از همان متنهای آمادهی قبلاهایم انتخاب میکردم. چند تن دوستانم پیشنهاد دادند که چند وقتی را از نوشتن دوری کنم تا باز ولعِ نوشتن سراغم را بگیرد. میگفتند که دوری، دلتنگی میآورد؛ دوری کن تا با شوق به ملاقات با قلمات بروی. بی تاثیر هم نبود. اما از میان دوستانم، شخصی هم پیدا شد که گفت بنویس. دوری نکن. تلقین نکن به پوچی. او صحبتها و گلایههایم را به کمالگرایی و توقعهای بالایم نسبت داد. از همانهایی که در ابتدای نوشتن، دچارش بودم. او پیشنهاد داد که باز شروع کنم به نوشتن. گفت که هرچه به ذهنم میرسد را یادداشت کنم؛ حتی شده است یادداشتهای روزانه؛ صبحانه خوردن و پیادهروی و صحبتهایم با مشتریها و... همان جملهی معروفِ قدیمیاش را تکرار کرد که:《مهم نیست چه مینویسی؛ مهم نوشتن است، حال هرچه!》
این شد که باز جسارت به خرج دادم. دست به قلم شدم و نوشتم؛ همین متنی که در ابتدا مشاهده میکنید! یک سری بهانهها را کنار گذاشتم. عاشق شدنی که اخیراً به آن روی آورده بودم، به پیشنهادِ طرف مقابل، به پایان رسید؛ چه بودنش و چه رفتنش، آنهم در این دوری بی تاثیر نبود. بهرحال، اکنون نیست. کم کم دارم با کار و خستگیهایش نیز کنار میآیم. این را هم بگویم؛ به تازگی در این طرحِ سراسری ثبت نام کتابخانهها نیز شرکت کردهام و ریا نباشد من نیز به عنوان عضو کوچکی از آن جمعیتِ فرهیخته، به ایشان افزوده شدم! (البته ناگفته نماند که رایگان بود ها؛ وگرنه بعید میدانستم... این نیز محض مزاح!) اینچنین، خدا بخواهد، مطالعه نیز دوباره به زودی به برنامههای روزمرهام تبدیل میشود!
در مجموع اکنون روبراهم. شکر.
برای پایان عرایضم نیز جا دارد که بگویم: 《...من نگاهم را با خندههایش، بدرقهی راهِ هر رهگذری که اتفاقی از مقابل مغازهیمان عبور میکند، میکنم. کلمات، دستان مرا گرفتند و از صبحِ اولِ وقت، به اینجای عصر کشاندند. باشد که این آفتابِ شیرینِ رو به غروبِ ساعت ۱۳:۳۰ دقیقهی بیست و ششمِ آبانماهی، لحظههای سرد و بیجانشان را گرم و قابل تحمل کند. تا امروز را زندگی کنند. برای فردایشان آرزوهای جدیدی گلچین مینمایم.
روزتان پر از نوشتن!
مخلص، علی (حِصام)
بیست وششم آبانماه هزار و سیصد و نود و نه?》