دوتا خط موازی، در امتداد طول قالیچه، با فاصلهی چند سانتیمتری از پایههای مبل؛ آخرین زورهای آفتابِ کمجون. صدای فِس فِسه شعلههای گاز. بخارهایی که از گرمای داخل لیوان دَمنوش خبر میدن و شامهام رو نوازش میکنن؛ همهی اینا بهم میگن که الان ساعت دو و پنجاه و سه دقیقهی بعدظهره. شنبهاس و بیست و دومِ آذرماه. چیزی تا شب یلدا نمونده. البته یلدا برای تهرونیاس؛ ما میگیم شب چِلِّه!
زمستون بدجور داره خودنمایی میکنه. طفلی پاییز! طفلی آذر! نمیذاره تا آخرین روزها، خودش باشه؛ اینجوری که نمیشه! البته یه چیزی هم هستا! بین همهی فصلها، زمستون کلا از اول همیشه همینجوری بوده؛ ده، پونزده روز از پاییز رو به زور مالِ خودش میکنه؛ از اونطرفم تا سیزده به در مزاحمه بهار میشه. زمستونه دیگه! زورش زیاده!
دیشب بدجور سرد بود و ترکشهاش تا همین الانم که در خدمتتون هستم، دامنگیره اِسفراینمون هست! صبح که بیدار شدم، تقریبا تمام شیرهای آبی که داخل حیاط هستن، یخ زده بودن. خداروشکر که خسارتی به من وارد نشد!
موقعیت جغرافیایی اسفراین طوریه که واقع شده در یه منطقهی کاملا کوهستانی هست. رشته کوههای شاهجهان و سالوک از هر طرف احاطهاش کردن و اجازه نمیدن که هوای گرم حتی توی مخیلهاش بِگنجه که بخواد اطراف ما بِپلکه! یجورایی از دوازده ماه سال، هفت، هشت ماهش رو سوییشرت و کاپشن تَنمونه! شاید به همین خاطره که طبع بدنم گرمه! یجورایی بدنم هم به خودکفایی رسیده و خودش، خودش رو گرم میکنه!
شاید به همین خاطره که من عاشقه هوای سردم! عاشقه برفم! عاشقه زمستونم!
ولی زمستون و هوای سرد با همهی قشنگیاش، درد هم داره! دردِ دیدنه مردها و زنهایی که کیسهی روغنی به پشت، سرشون رو تا کمر خم کردن داخل سطل آشغال و دنبال یه تیکه از پسموندههای غذا یا هر خوردنیای هستن. دنبالِ یه چیزی که بتونن بفروشنش و خرجِ یه مقدار مواد برای مصرفشون رو تامین کنن. در بهترین حالت هم سیر کردنه شکمِ زن و بچهای که چشم انتظارِ درامدِ ناچیزه اونها هستن.
گفتنه اینا آسون نیست. حتی همین الانم که دارم راجبش مینویسم، انگشتام یاری نمیکنه که قلمم روی صفحه حرکت کنه!
من دستام داخل جیبمه و با این حال بازم داره یخ میزنه و اونها با سختی و دستای لخت...
چه تضادی داشت این متن؛ با چه حسی شروع شد و به کجا رسید!
الان خونهام. یه شام گرم خوردم. گپ و گفتم رو با خانوادم کردم. داخل اطاقم، روی تُشکم، توی یه هوای مطبوع لم دادم و به این فکر میکنم که اونها اون بیرون چیکار میکنن! یعنی امشب چیزی برای خوردن و ... دارن؟ من چه کاری اَزم بر میاد براشون انجام بدم؟ باید چه دعایی براشون بکنم؟