سه شنبهاس! ساعت یازده و بیست و شیش دقیقهی ظهر! دومین روز از زمستونه و عجب هوایی به استقبالم اومده!
یه کاره کوچولو داشتم. با امین هماهنگ کردم و چند دقیقهای رو از مغازه زدم بیرون. خیلی طولانی نبود. قرار بود یه نفرو ببینم و برگردم؛ الان توی راهه برگشتم. هندزفری تو گوشمه و با یه ریتم ملایم قدم برمیدارم. سنگفرشا زیر پام یکی یکی سُر میخورن. آدما، همون آدمای همیشگی، از جلوی نگام رد میشن؛ شبیه این نگاتیوهای دوربین عکاسیهای اسباببازی که زمان ما خیلیام طرفدار داشت. نمیدونم متوجه شدین کدوما رو میگم!؟
مهم نیست. هرچی هست، الان حالم خوبه، انقدر که حاضر شدم لذته موزیک گوش دادنو با نوشتن تلفیق کنم و تقدیم حضورتون کنم!
یه نورِ ملایم از لابلای شاخ و برگ درختا، پیادهرو رو نشونه رفته؛ اشعههای نارنجی و طلایی که از برخوردشون به زمین و شیشههای ویترین مغازهها، تصویر شگفتانگیزی رو طراحی کرده. تارِ موهایی که زیرِ این نور-بازی، رنگ باختن؛ مردمکهای اکثرا تیرهای که دلبرانه به اطراف نگاه میکنن!
امروز دومِ دی-ماهه و من احساس میکنم این زمستون با زمستونای دیگه تومنی صَنار توفیر داره! نمیدونم احتمالا دلیلِ اینهمه جملاتِ رنگی و استعارههای زیبا، علاقهی بیاندازهی من به این فصلِ وصف نشدنیه! نمیدونم. هرچی هست احساسم بهم میگه که چیزای خوبی انتظارمو میکشن. اتفاقات قشنگ و غیرمنتظرهای منتطرن تا بهشون برسم؛ میدونم که احساسم بهم دروغ نمیگه!
قبلاها هم کم از این دست هیجانات دور از دسترس، اطرافم نمیپلکیدن اما اون زمونا فکر میکردم که توهماند؛ یجورایی فقط فکر بهشون برام قشنگ بود. رویا همیشه قشنگه؛ قشنگتر از اون، اینِ که بدونی بهشون میرسی و الان دقیقا این جنس از باورها وجودمو پر کردن!
زمستون شروع شده و اسفراینِ ما با بهترین ظاهرش خودشو به رخ تماشاچیانِ احساساتیای مثه من کشیده؛ عجب دلبرانه؛ عجب دوستداشتنی؛ عجب خواستنی!
توی این زیبا-زمان، زیبایی رو برای هر انسانی که چشماش با کلمات آشناست و گوشاش با ترانه، آرزو میکنم. بقول معروف《تقدیم با عشق》از طرف یه رفیق⚘