امروزنامهی امروز رو از چی بنویسم...
دلم گرفتهاس. دلم گرفته. دلم میگیره. دلم همیشه میگیره اینروزا. دلم بدجور گرفته الان...
از چی بنویسم؟
مثلا بنویسم، الان چهار روزه که حموم نرفتم.
بنویسم حوصلم سر رفته از اینکه تا لنگ ظهر خوابیدم و دوسدارم بازم بخوابم ولی خوابم نمیبره.
بنویسم الان موزیکِ عاشق سیاوش رو گوش دادم و دلم هوایی شد و نمیدونم این هوایی شدن درسته یا غلط.
چی بنویسم رفیق؟
اینروزا که دیگه کلیشه شده دلنوشت نوشتن؛ دلنوشتِ بقیه رو خوندن، دلِ همه رو میزنه و شاید یجورایی چون دردِ مشترکیِ بینمون، از طرف یه سری دوستانی که دنبال جذب فالووراند، راهی شده برای اسم در آوردن...
چی بنویسم...؟!
شروع میکنم به نوشتن ببینم چی میاد بالا! دست میکنم داخل سینم ببینم اون تو چخبره. اصلا قرار نیست که از اتفاقات فیزیکیِ روزمره بنویسم که صبح چی خوردم و الان قراره چی بپوشم و... ایندفه فیزیکیها رو بیخیال میشم و احساساتیهاش رو مینویسم؛ بیخیال حرفای آدما که میخوان بگن فلانی هم که بزرگترین مهارتش چسنالهاس. بذار بگن. بذار بگن علی هنوز با خودش کنار نیومده و یه روز خوبه و باقیِ روزا رو تظاهر میکنه به خوب بودن و یه جایی هم که زورش به درونش نمیرسه، میزنه همچیز رو خراب میکنه و درونیاتش رو میریزه بیرون؛ جوری که موجبات حالت تهوعِ ما رو فراهم میکنه. بذار بگن و صادقانه زیر سوال ببرنم؛ منم صادقانه از خودم مینویسم. بذار من یه شروع باشم واسه اونایی که پشتِ این دیوار گیر افتادن و جرات بیرون اومدن از پشت اون رو ندارن. اونایی که خجالت میکشن به آفتاب سلام کنن؛ آفتابی که اینروزا پشتِ یه حجم از ابرهای کلفتِ پاییزی زندونی شده!
دوسدارم از حالخوبی بنویسم رفیق. روزایی که از چیزای مثبت و قشنگ مینویسم، نه اینکه اغراق باشن یا دروغ باشن یا چمیدونم یجور ماسک باشن برای پنهون کردنِ واقعیتی که واقعا در طول روز باهاشون سر و کار دارم؛ نه، واقعا چیزای مثبتیاند. واقعا حالم خوبه توی اونروز. واقعا مثبتهای زندگی خودشون رو بهم نشون دادن. یا اینجوری بگم، زورش رو دارم که مثبتها رو ببینم؛ شایدم نه، دوسدارم که جنبهی مثبت قضیه رو برای دوستام، آدمایی که من رو از روی نوشتههام میشناسن، تعریف کنم. برای رفیقایی که از جنس خودماند. اصلا مگه ما آدما جدا از هم هستیم؟ مگه فرقی داره جنسیتمون با هم متفاوت باشه؟ یا شخصیتمون یا طرز فکرمون؟ اصلا مگه فرقی میکنه من تمایلم به جنس مخالفه و اونیکی به جنس موافق! چه فرقی داره یه نفر به خدایِ شخصی من اعتقاد داشته باشه یا نداشته باشه؟ چه فرقی میکنه من سفید باشم و اونی که میخواد نوشتههای من رو بخونه، سیاه پوست باشه؛ اصلا توی خراسان شمالی زندگی کنه یا کلا خارج از ایران دست به اینکار بزنه. پولدار باشه، بیکار باشه، دکتر باشه، کارگر باشه یا... وقتی قراره متنهای من رو بخونه، دوسدارم حالش خوب بشه. حالا این خوب بودن، میتونه ناشی از بازخورد طرز دیدگاه من به زندگی باشه که یا مثبته و یا هم منفی. میخوام با خوندن دستنوشتههای من، اتفاق قشنگی درونش بیفته. مثلا همین الان که نمیدونم تا اینجای کار، چه اتفاق نویی درونت افتاده؟ چقدر از من رو فهمیدی؛ اگه اولینبارته که افتخار آشنایی با هم رو داریم!
امروز اینجوری شد که شروع کردم به نوشتن. دلم گرفته بود و خواستم با تنها رفیقِ بیکلکم یعنی نوشتن، اون رو خالی کنم. قبلش میخواستم امروزنامهی اولین روز از آذر رو از شهرم یا تصمیمات جدیدی که درمورد نوشتن دارم میگیرم و اقداماتی که برای رشدش میکنم، بنویسم که پا نداد و رسیدم به اینجایی که الان هستم. وقت برای این حرفا زیاد هست. اما اینکه بخوام خودم رو محدود به چیزایی کنم که باید بنویسم و کارهایی که باید بکنم، من رو از خودم دور میکنه. میدونی اصلا یجورایی میونهی خوبی با باید ندارم؛ دوسدارم دِلی سراغ کاری رو بگیرم. نگاهِ آدما به طرز فکرم؛ نیش و کنایههاشون، هیچوقت باعث نشده تصمیم به کاری بگیرم؛ اگرم گرفتم، از سر اجبار بوده و به جایی نرسیده و نتیجهی مثبتش موقتی بوده. با اینحال با وجود مخالفتهایی که تا همینجاشم باهام هست و ایراداتی که اَزم میگیرن؛ دوسندارم لااقل خودم با خودم کلنجار برم و خودم رو سرزنش کنم بابت کارهایی که میتونستم بکنم و نکردم. بیخیال بابا! الان حالم خوبه. الان که اون کار مورد علاقم رو کردم و اون چیزی که دلم میخواسته رو نوشتم، حالم خوبه. با این کار میام با خودم به یه توافقی میرسم که معنیش این بشه:
《علی، من تا هرجایی که بخوای همرات هستم. پا به پات میام؛ هرجایی که تو بری. زیر بارون میام. باهات سیگار میکشم. حاضرم بازم شکست عشقی رو تجربه کنیم. سرکوفت بشنویم. بخاطر مدل موهات و اینکه زشته یه جوان بیست و نه ساله داخل خیابون هندفری بزنه؛ جوانی که الان باید به فکر یه لقمه نون باشه، نه اینجور قرتی بازیها؛ نگاه سنگین اجتماع رو تحمل میکنم. باهات تا خودِ چهار و پنج صبح بیدار میمونم و تا لنگ ظهر میخوابم. اینکارها که چیزی نیست، گندهتر ازینا رو هم پایهتم، فقط یه درخواست ازت دارم؛ چیز بزرگی هم نیست که نتونی از پسش بربیای! یجورایی به نفع جفتمونم هست. به نفع اونی که جلوی آینه میبینیش و اونی که پشت نگات قایم شده. بیا و خنده رو اونم از نوع دائمیش تمرین کن! هرجور دوسداری باش. هرجور دوسداری رفتار کن. هرجور میخوای بخور و بریز و بپاش فقط یادت نره بخندی! باشه؟ این یه قول رو بهم میدی؟》
چی از این بهتر که الان چشمام تر شد! مامانم داره آشپزی میکنه. بابام داره لولهی گرفتهی ناودون رو تنهایی باز میکنه. تلویزیون داره برای خودش زِرزر میکنه و من با وجود همهی کارهای نکردهای که دارم، حالم خوبه که از پسِ یه کار، درست و درمون برومدم و از نیروی برترِ شخصیم کمک میخوام تا باقی روز رو هم همراهیم کنه تا گیرهای امروزم رو تا جایی که زورم میرسه باز کنم.
دمتون گرم از همراهیم تا به اینجای متن! براتون رسیدن رو آرزو میکنم بعلاوهی خنده که به صورت هممون میاد. تمام.