میشه باهام حرف نزنی؟
میشه؟
میشه بری؟
باور کن خسته شدم ازت...
باور کن دیگه گریه هم کارمو راه نمیندازه...
جایی ندارم که برم.
باور کن همین الانم به زور قهوهاس که سرپام و ...حتی همین صحبتام به زوره کافئینه! اگه نبود میمردم بخدا!
باور کن زورم نمیرسه به خودم.
جایی ندارم؛ لطفا اینبار تو برو که من گم میشم.
نمیدونی چه سخته مرد باشی و جلوی یه مردِ دیگه بغضت تا ترکیدن، چند تا نفس کم داشته باشه و جلوی خودتو بگیری؟
آخه تو که نمیدونی چقد سخته هی بِبازی و بعد از کلی خودخوری، با هزار زحمت بلند بشی و باز چشمانداز آیندتو تاریک ببینی. هی به خودت بقبولونی که نه اینبار با دفعهی قبلی فرق داره ولی فرق نداشته باشه.
تو که نمیدونی وقتی آدم همهی آرزوش داشتنه یه هدفون باشه که بزنه به دله خیابونا و چون نداره، چون کسی نیست که هدفونشو بهش قرض بده، مجبور بشه فقط برای گوش دادنه یه موزیک، بشینه داخله کافیشاپ دوستش...
نمیدونی چقد سخته که نگاهه سنگینه دوستش از این بابت که آقاجان پاشو برو برامی ما دردسر داره توی این شرایط کرونایی، نشستنه داخل...
نمیدونی چه سخته موزیکه مورد علاقت پخش نشه و تو ...
تو که هیچیو نمیدونی، من چرا دارم باهات صحبت میکنم؟
اصلا کی صدات کردم که خودمم یادم نمیاد؟
چیشد که صدات کردم ها؟
چیشد که موندنی شدی و نرفتی؟