منم و تنهایی.
منم و حسرته یه عشقه موندنی.
منم و عشقی که گمون میکردم عشقه و گاهی هنوزم همون فکر رو میکنم...
منم و اونی که رفته و کسایی که نتونستن جاش رو برام پر کنن!
منم و حسرته یه شماله دونفره...
یه دریا و غروب و آتیش و ساحل.
منم و حسرته گوش دادنه موزیکه《جان جوانی》با صدای بلند اما نه تنهایی که با اونی که واقعا جانه جوانیم باشه!
منم و خندههای زودگذر و اشکهایی که همیشه هستن...
چه تو شادی چه غم!
منم و حس و حالی که ارضا نشدن. منم و تنهایی. منم و غم. منم و گوشهایی که نیستن تا حرفامو همونجور که درونم رو زیر و رو میکنن، بشنوه!
منم و بیست و هشت سالو خوردهای سن که پشت سرمِ و فرداهایی که انتظارمو میکشن و من نمیدونم کی و چی قراره ازم استقبال کنه!
منم و هیجانهایی ناشی از یه سری آرزو که قبلترها به چشم توهّم بهشون نگاه میکردم و الانی که یه چیزی، یه صدای گنگ، در گوشم زمزمه میکنه و میگه شاید بهشون رسیدی...
پاریس. امضای پای کتاب. قهوهی دونفره. خنده. خنده. خنده...
منم.
علی.
یه آدمه به شدت احساسی که تنها شجاعتش قلم دست گرفتنه و نوشتن... نوشتنه هرچی که درونشه؛ همونجور که هست. بدونِ ترس از واژهی قضاوت. چون میدونه که بعضی افعال و افکار و صفات و... رو نمیتونه عوض کنه ولی میتونه به خودش اجازه بده که آزادانه حرفاشو بزنه. میتونه پرواز رو بنویسه و تجربهاش کنه. میتونه خنده رو بخنده. برقصه. بِشنگه. میتونه چشماشو ببنده و عوضش یه نگاهی به درونه خودش بنداره و اون تو رو یه آب و جارو کنه.
این منم. خوشحالم ازین!