ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

اِمروزنامه شاید.


منم و تنهایی.

منم و حسرته یه عشقه موندنی.

منم و عشقی که گمون میکردم عشقه و گاهی هنوزم همون فکر رو میکنم...

منم و اونی که رفته و کسایی که نتونستن جاش رو برام پر کنن!

منم و حسرته یه شماله دونفره...

یه دریا و غروب و آتیش و ساحل.

منم و حسرته گوش دادنه موزیکه《جان جوانی》با صدای بلند اما نه تنهایی که با اونی که واقعا جانه جوانیم باشه!

منم و خنده‌های زودگذر و اشک‌هایی که همیشه هستن...

چه تو شادی چه غم!

منم و حس و حالی که ارضا نشدن. منم و تنهایی. منم و غم. منم و گوش‌هایی که نیستن تا حرفامو همونجور که درونم رو زیر و رو میکنن، بشنوه!

منم و بیست و هشت سالو خورده‌ای سن که پشت سرمِ و فرداهایی که انتظارمو میکشن و من نمیدونم کی و چی قراره ازم استقبال کنه!

منم و هیجان‌هایی ناشی از یه سری آرزو که قبل‌ترها به چشم توهّم بهشون نگاه میکردم و الانی که یه چیزی، یه صدای گنگ، در گوشم زمزمه میکنه و میگه شاید بهشون رسیدی...

پاریس. امضای پای کتاب. قهوه‌ی دونفره. خنده. خنده. خنده...

منم.

علی.

یه آدمه به شدت احساسی که تنها شجاعتش قلم دست گرفتنه و نوشتن... نوشتنه هرچی که درونشه؛ همونجور که هست. بدونِ ترس از واژه‌ی قضاوت. چون میدونه که بعضی افعال و افکار و صفات و... رو نمیتونه عوض کنه ولی میتونه به خودش اجازه بده که آزادانه حرفاشو بزنه. میتونه پرواز رو بنویسه و تجربه‌اش کنه. میتونه خنده رو بخنده. برقصه. بِشنگه. میتونه چشماشو ببنده و عوضش یه نگاهی به درونه خودش بنداره و اون تو رو یه آب و جارو کنه.

این منم. خوشحالم ازین!

داستانکتابنویسندگییادداشت روزانهمینیمال
۸
۱۲
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید