اِقرار.

خیلی آدم خیالبافیم!

《مهلا همیشه میگفت: اگه تو این زبونو نداشتی میمردی!》

راستم میگفت.

انگاری تنها موهبتی که خدا بهم داده بود همین زبونم بود. خدا نمیکرد رو مود هم باشم. هیچی دیگه. مارو از تو لونش بیرون میکشیدم. برعکسشم بود دیگه. ناراحتم که بودم، انگاری کل دنیا باید حالش بد باشه!

نمیدونم این《آنه شرلی》رو یادتون هست یا نه! وقتی حرف میزد، انگاری یه یه صفحه گذاشته بودن جلوش و از روش میخوند! من اونروزا دقیقا یه همچین حالتی داشتم و البته الان هم دارما، اما به یه شکل متفاوت!

پرحرفیِ من به دو دسته تقسیم میشه:

یکی_ اون قسمتی که فقط توی ذهنم باهاش ورمیرم.

و دومیش_ اون حالتی که توی دنیای واقعی باهاش سروکله میزنم!

وقتی مهلا بود، این شماره‌ی دو، همش بصورت حرف زدن بود. صحبت راجب همچی! از قولِ خریدنِ انواع کادو و طلا و چمیدونم هرچی که گوشهای خانوما شنیدنشون رو دوسداره _فکر کنم یجورایی از خودِ خریدِ واقعی بیشتر بهش علاقه دارن!_ یه بخشی هم حمایتهای احساسی و همون حرفای بظاهر عاشقانه‌س. ولی زیاد خریدار نداشت! چون شرایطم بعنوان یه حامی جالب نبود. و بیشتر حرف بود تا عمل. یجوای همون حرف مفت و .. که همین باعث میشد سرخورده بشم. درحالی که که به یه بخشِ باالقوه‌ی درونِ من تبدیل شده بود. شبیه یه عضوِ فیزیکی، شاید اگه بگم قلب یا مغز، اغراق نکرده باشم،

این یه ابزار برای ابرازِ وجودیّت من بود. چیزی که از وقتی فکرم شروع به کار کردن کرده بود، احساسش کرده‌بودم. یه واقعیت، یه معنا، واقعیتی که هروز حتی همین الان قبل از اینکه خودمو جلو آینه ببینم، اون منو تو رختخواب خِفت میکنه!

گذشت و این عالیجناب عشقِ ما، گذاشت و رفت و دست مارو گذاشت تو پوست گردو. من موندمو یه تضاد، یه دوگانگی. یه حجمِ سنگین از احساس که زورِ ارضا کردنشون رو نداشتم. همشون پشتِ یه دیوار تلمبار شدنو منتظرِ یه تلنگر بودن تا رها بشن. شبیه یه سیل!

و این اتفاق دیر یا زود باید میفتاد. مهلا تنها یه مسافر بود که اومد و این نیاز رو بیدار کرد و رفت. نیازی که بیست سال با من بود، من فقط بلد نبودم چطور ببینمش! اما اون اینکارو بلد بود. ولی متاسفانه باقیش براش اهمیتی نداشت که چه بلایی قراره سر من بیاد. این مَردِ احساسی، حالا برای خوابِ شب، دامنِ کدوم طبیب رو سفت بچسبه؟ با کی دردل کنه؟و.. یه لیست از مترادفِ همین سوالات، که کم‌کم معلوم شد هیچکی غیر از خودم مسعولِ جوابگویی بهشون نیست. اما اینو دیر متوجه شدم. این آدمِ قصه‌ی ما، برای ارضا شدنش دست به هرکاری زد. لازم نیست بگم که بعد از جدایی، خانوادش هم از اون فاصله گرفتن. شایدم برعکس. احتمالا دلیلش این بوده که مثل خیلی‌ها، ایشونی که رفتن، انتخابِ خودِ آقا بودن و حالا خودشون هم باید پای عواقبِ این تصمیم میموندن. و موند! اما چجوری؟ کی قرار بود بهش بگه معنی دوستدارم یعنی چی؟ فاحشه‌های خیابونی که برای یه همخوابی یه مقدار پول میگیرن و هرکاری حاضرن بکنن حتی گفتنِ دروغِ کلمه‌یِ دوستدارم، در کنار آرشیوِ باقی توانمندی‌هاشون! یا نه پاتوق‌های خلوت زیرپل یا کنار گوشه‌ی پارک! کجا؟ البته یه کار دیگم میتونست کنه! اینکه سراغِ یه بینوایی رو میگرفت که واقعا دنبالِ عشق بود. از همه‌جا بیخبری که اونو نمیشناخت و نمیدونست که این بیمار، خیلی وقته دوروبریاش نسخه‌ی لاعلاجیِ بیماریشو امضا کردن. اتفاقی به تور هم میخوردنو..《دوسندارم زیاد راجب این قسمت صحبت کنم. یاد چیزایی میفتم که گفتنشون حالمو بدتر میکنه!》

این موجودِ زنده، تنها بود که سراغ هرکسی رو میگرفت! تنها بود که ازدواج کرد. و با طلاقش، دوباره سراغ تنهاییشو گرفت. گشتو گشت تا مثه آهن‌ربا جفت‌های خودشو پیدا کرد. آقا مهندسِ دوران بچگی، بچه مثبتِ فامیل، حالا تبدیل به آدمی شده بود که باید خودش جورِ خودشو میکشید. اما کسی یادش نداده بود! اگه چهارنفر آدم حسابی هم بعدِ جداییش سراغشو گرفتن، همونم برای چندصباحی دلداری بود، که بعد از چندوقت یا اونا خسته میشدن یا خودش دوسنداشت کسی رو خسته کنه! همین دلایل روی هم جمع میشدن و باعثِ گرفتنِ این تصمیم شد.

شاید خیلی‌هاتون تصویری که از کشیدنِ سیگار دارین، مال وقتی که قهرمانِ قصه شکستِ عشقی میخوره و هیچی بهتر از یه نخ سیگار، ژستشو کامل نمیکنه! نگو که یاد《پیکی بلایندرز افتادی!》 خجالت نکش، منم با همین نیّت رفتم اولین نخ رو کشیدم. فکر میکردم این قراره دوای همه‌ی دردام باشه. حتما این مسکن، از هرچی که قراره روانپزشک تجویز کنه قوی‌تره. و بود؛ اما نموند. تلخیِ دهن بعد از کشیدن سیگار، اونم اگه ناشتایی باشه که دیگه هیچی، اوایل خوب بود! دروغ چرا. خیلیم میچسبید. از هرچیزی بیشتر. اما گفتم که فقط اولاش! کم‌کم باید سراغِ چیزای دیگه‌ای رو هم میگرفتم تا این دُزی که هروز داشت بالاتر میرفت رو جوابگو باشه. حجمِ نگفته‌ها، درحالِ زاد و ولد بود. و تعدادِ گوش‌های شنوا رو به کاهش! خب کسی هم نبود که گوششو مفت در اختیارِ حرف‌های من که مدام زِر میزدم بذاره! همون چندتایی هم که این آخرا موندن، به زورِ جور کردنِ بساطِ دورهمیشون بود یا در خوشبینانه‌ترین حالت، تنهایی‌ِ غیرقابل درکشون! جوری که نه اونا منودرک‌ میکردن نه من زحمتِ فهمیدنشون رو میکشیدم. فقط طبقِ یه ساعتِ خاص، همدیگرو یجا می‌دیدیم و برای چند ساعت این دورهمی رو تحمل میکردیم. همش همین!

هرچی جلوتر میرفتم با آدمای بیشتری آشنا میشدم ولی در عوض تنهاتر میشدم! عجیب بود که چرا نمیخواستم اینو بفهمم. شایدم زورشو نداشتم نمیدونم. آدمِ اونروزا رو محاکمه نمیکنم. اون فرد《بد نبود، فقط بلد نبود!》

تو همین گیروداد بود که با یه تعداد خواننده آشنا شدم. که از بدِ روزگار اونام یجایی یه گیری تو کارشون بود که هم‌کاسه‌ی منِ بدبخت شده‌بودن. چندتا خواننده‌ی به اصطلاحِ ارشاد، زیرزمینی! حرفام، همون حرفایی که از روی حالت غیرطبیعیم براشون میزدم، بنظرشون جالب میومد.ِ این شد که نمیدونم کِی، اما نزدیکای دوسالو خورده‌ای پیش بود، که پیشنهادِ نوشتنو بهم دادن! البته اونجا منظورشون بیشتر متن برای خوندن بود. چندصباحی رو هم پیگیرم بودن. منم کم دوسنداشتم، اما اونا با تجربه بودنو من تازه‌کار. اونا بیحوصله بودن و منم حوصله‌ی جواب پس دادن بهشون رو نداشتم. این شد که دیگه رابطه‌مون فقط برای یسری کارهای خاص بغیر نوشتن، صرف میشد. _این تیکه دیگه نمیشه زیاد وارد جزئیات شم. فکر کنم بدآموزی داشته باشه. حالا شاید حواسم نبود و از دستم دررفت و.._ اما تاثیرِ حرفای اونا توی من موند. موند و ریشه دوُوند! هیچوقت اولین روزهای نوشتنم رو یادم نمیره. از زورِ قرص بیدار می‌موندم و هی بنویس و هی قافیه‌ها رو کنار هم بچین. تَهشم یه مشت ..شعر! همین چندوقت پیش بود که اتفاقی یکی از همون دفترارو پیدا کردم. فقط یکی باید پیدا میشد که جلوی خنده‌هامو بگیره!

این نیاز که با تنهاشدنم سرکوب شد، با اومدنِ اون دوستان، یخورده پروبال گرفتن و یه مسیر کوتاه برای جوانه زدن رو طی کردن. اما هنوز زمان لازم بود! اینو اصلا یادم نمیره. اونجایی که تصمیم گرفتم برای خودم بنویسم _نه اینکه یه چوب بالای سرم باشه و مجبورم کنه مطابق سلیقه‌ی بقیه بنویسم!_ به چیزی که در دسترسم بود چنگ انداختم. و این شد که استارتِ یه کانالِ شخصی داخل تلگرام رو زدم و شروع کردم به نوشتن. نمیتونم انکار کنم که تاثیراتِ جانبیِ یه سری چیزها که از بیرون واردِ بدنم میکردم باعث این حرکتِ انقلابی نشده‌بود. اما هرچی بود اولین قدم برای نشون دادنِ خودم به دنیای بیرون بود! یه قدم به سمتِ رها کردنِ انرژی‌ِ ذخیره شده‌ای که تقلّاش، آزاد شدن بود و هروز کلنجار میرفت تا به اون روزنه‌ برسه!

مینوشتم و جاش با یه کلمه‌ی دیگه پر میشد. اون کلمه با کلمه‌ها‌ی دیگه جمع میشدن و یه جمله‌ی دیگه، آماده‌ی نوشتن میشد. ذهنم راه خودشو پیداکرده بود. و ساعت نمیشناخت. منتظر یه زمان خاص یا یه فضای مناسب برای نوشتن نبود. هرجا و به‌ هر شکلی ابرازِ وجود میکرد. من ساعت پنجِ صبح رو یادم میاد ولی دوِ بعدازظهر رو هم خودمو درحال نوشتن دیدم! مدام یا سرم توی گوشی بود یا اگه نبود یه تیکه کاغذ برای نوشتن پیدا میکردمو. تصویری که ازون‌روزها یادمه اینه که فقط مینوشتمو مینوشتمو مینوشتمو..

مغزم به شکلِ قابل تحسینی راهِ خودشو پیدا کرده‌بود اما جسمم.. هروز نحیف‌ترو پیرتر. بیستو چهار پنج ‌سالم بیشتر نبود، اما شباهتم به ده‌سالِ بزرگتر از خودم بیشتر بود تا همسنو سال‌هام!

گفتم که آدمِ خیالبافی بودم. الانم هستم! شاید همون رویاهایی که دست منو میگرفتنو ازین اتاقی که الان درحالِ نوشتنِ این متن هستم، بزور می‌بردن به سالن‌های چندهزارنفری که سکوت کردنو هدفونهای مترجم‌شون رو تو گوششون فرو کردن تا اینجانب شروع به نطق کنم! همین خیالها، دُزِ محرّک‌های منو بالاتر میبردنو مغزمو به نوشتن وصل میکردن. که بدونِ خستگی فقط بنویسه. تو همین روزها بود که با یه کانالِ نویسندگیِ دیگه آشنا شدم. تقریبا شیش‌ هفت ماه از نوشتن توی کانال شخصیم میگذشت، اونجا آدمایی که قرار بود حرفای منو بشنون بیشتر بود. پس برام حکمِ یه سکوی پرتاب رو داشت! یه پله، توی راهِ دیده شدن! یه متن مینوشتمو و پست میکردم. و در عرضِ چند ساعت، اقلا صد نفر اونو میدیدن، این برای من خیلی باارزش بود. اوایلِ عضویتم بعنوان یه نویسنده، متن‌های کانال شخصی خودمو اونجا کپی میکردم. اما یخورده که گذشت، سلیقه‌ی بچهایی که اونجا عضو بودن و سایرِ نویسنده‌ها، دستم اومد و مطابقِ میلِ اونا نوشتن رو یاد گرفتم!

در همین حین، ذهنم هم هنوز در حال فوران بود. و هربار که به یه درِ بسته میخورد، دنبالِ یه سوراخ دیگه میگشت تا راه خودشو باز کنه! و این《مطابقِ میل نوشتن》از همون درهای بسته‌ای بود که ذهنم هیچوقت نمیتونست پشتش دوام بیاره و باید آزاد میشد و اونجوری مینوشت که خودش میخواست! اما نباید همش گله کنم! اونجا با هر سبک و سیاقی که داشت، من رو گرم نگهداشت و برای این اَدای احترام، ناخواسته مجبور میشدم، تا جایی که میتونم هروز بنویسم. چون روزهایی هم بود که میلی به نوشتن نداشتم. جاهایی که غرور یا ترس یا شایدم تنبلی، نمیذاشت که دستم به نوشتن بره. پیش میومد که یه هفته ننویسم. اما زیاد دوام نمیاوردم. راستش زورم به مغزم نمیرسید!

چند روز نمی‌نوشتم، انقدر سرم سنگین میشد که واقعا بصورتِ کاملا فیزیکی احساس میکردم، که کلّم از حالت عادیِ یه انسان بزرگتر شده و مغزم توی جمجمه‌م جا نمیشه! شاید آینه اینو نشون نمیداد اما خودم کاملا واضح حسش میکردم.

متن‌ها و نوشته‌هام درحال پیشرفت بودن. طبیعی هم بود خب داشتم براشون زحمت میکشیدم. حالا هرچند بصورتِ خودجوش! تعریف از خود نباشه اما واقعا پیدا میشدن اون متن‌هایی که مینوشتم و از خوندنشون اشک تو چشمهام جمع میشد و باورم نمیشد که نویسندش من بودم!

اما این پیشرفت تَبعاتی هم داشت و اون، ضعیف‌تر شدنِ جسمِ من بود! آره از درون سرحال بودم اما چه فایده فقط از درون. بیرون رو هیچکی دوست‌نداشت! مطابقِ میلِ کسی جز همون رفیقای عزیزم نبودم. شاید چون شبیه خودشون بودم!

یادمه چندسال خودمو توی آینه ندیده بودم. یادم رفته بود چه شکلیم! نوشتن دَری بود که باز شده‌بود تا من رو از گذشته‌م دور کنه. اما به واسطه‌ی شرایطی، که نه میشه گفت دستِ من بود، نه تقصیرِ من، وارد مسیری شده‌بودم که بیرون اومدنِ از اونجا، کارِ آسونی نبود. بدونِ اون مسیر، احساس میکردم نمیتونم بنویسم. بدونِ نوشتن، نمیتونستم به رویاهام فکر کنم. بدونِ نوشتن، بدونِ اون رویاهایِ شخصی، مواجه شدن با گذشته، منو از پا درمیاورد!

باید چیکار میکردم؟ توی این دوراهی چه تصمیمی باید میگرفتم. هرروز شنیدنِ سرکوفت‌ همون آدم‌هایی که منو هُل داده‌بودن اون تو. همون‌هایی که باعث ساختن اون رویاها شدن و دقیقا همون اشخاصی که رویاهامو، من و این مسیرمو انکار میکردن! باید چیکار میکردم. مگه یه آدم چقدر زور داره! از خوش‌شانسی یا بد شانسی، جراتِ فکر کردنِ به خودکشی رو هم نداشتم. جراتِ عملی کردنشو نداشتم! نمیدونم گفتم شاید این دوتا جمله باهم فرق داشته باشن!

رسیده‌بودم به روزهایی که هم طعمِ رهایی رو چشیده‌بودم و هم بخاطرش داخلِ یه زندون گیر افتاده بودم! چه آرزویی باید میکردم؟ اگر باور داشتم که خدایی هست. خدا که چه عرض کنم، کارما، کائنات، انرژی.. هرچی! باید ازون شخص چی میخواستم؟ مگه درخواست من بود به دنیا اومدن؟ مگه من خواسته‌بودم تنها بشم که برای ارضا کردنش، عاشق بشم تا به واسطه‌ی اون، باقیِ اتفاق‌ها مثه دومینو پشتِ هم ردیف بشن؟ مگه من خواستم که..

واردِ دنیایی شده بودم که هیچ رنگی رو نمیدیدم. همه‌چیز بی‌معنا بود‌. احساسِ تنهایی توی شلوغی!《برای کسی آرزو نمیکنم.》فقط جلو میرفتم. شایدم وایستاده‌بودم و زمین زیر پاهام می‌چرخید! دیگه کسی پیدام نمیکرد. برای خانوادم، آدرسم توی پس کوچه‌های پارک‌ها بود. برای دوستایِ پارکیم هم، توی دَخمه‌هایی که عقلِ جن هم نمیرسه.. خودم هم که خیلی وقت بود از دسترسِ خودم خارج شده‌بودم!

یادِ نوشته‌های اونروزام که میفتم، دلم میگیره! چی باعث شد که خودمو جلوی یه ماشین نندازم.. نمیدونم! تیره مینوشتم. فهمیدنِ متن‌هام توسطِ کسی دیگه، مهم نبود. اصلا برای خودمم مهم نبود. فقط مینوشتم. پس برای چی مینوشتم؟ نوشتن، برام راهِ آزادی رو هموار کرده بود، پس چرا نوشته‌هام این‌شکلی بود؟ یعنی آزادی اینجوری بود؟ آزادی یعنی تنهایی؟ یعنی فعلِ دوستداشتن رو انکار کنی، هم برای خودت هم برای اطرافیانت! تبدیل بشی به یه《کمتر از سایه!؟》 تلخ بود.

چیزی که توی خاطرم مونده _شبیه به یه انبارِ نگاتیوهای قدیمی_ زنده بودنم رو سپرده‌بودم دستِ اتفاق.《 همون جمله‌ی معروفِ هرچه پیش آید خوش آید!》 رویاهام، تبدیل به توهمایی شده بودن که فقط زورم میرسید بهشون نیشخند بزنم. کابوس‌هام مثل سایه دنبالم بودن و خواب از من فراری.. درِ اتاقم بسته‌تر از قبل! شاید بهتر بود جاش دیوار میساختن!

به جرات میتونم بگم که از بُعدِ انسانی خارج شده‌بودم! مثه یه برگ، که باد هرجایی که دوستداشت باخودش میبرد. قاطیِ این اتفاقات و دست تقدیر، یه شبِ پاییزی، ینفر صدای منو شنید. شاید همون دلیل برای زنده موندن! شاید معنایِ خوب بودن یا شایدم خندیدن!

توی این سرزمینِ غریب، بارها و بارها تنها شدم. بارها شکستم‌. بارها گم شدم و گم شدم و گم شده موندم. بارها پُر شدمو خالی شدنِ خودمو احساس کردم. اما اینبار یه حجمِ تازه کالبدمو پر کرد و به من یه فُرمِ جدید هدیه داد. فراتر از تصویری که توی آینه دنبالش میگشتم. فراتر از معنا! اگه بخوام یه تعریفِ لغوی براتون بیارم، شاید《سکوت》بود! شاید خنده بود، به معنای واقعیش!

توکِ انگشتام، یه سرچشمه رو لمس میکرد. از همون سرماهایِ خواستنی، توی مرداد. یا گرمای یه بخاریِ هیزمی، توی بهمن!

شک نداشتن و ندارم که درِ تازه‌ای به روم باز شد! یادمه از وقتی دستِ چپو راستمو از هم تشخیص دادم، این احساس همیشه باهام همراه بود که《تو یه آدمِ خاص میشی!》آره اگه بخوام از اون‌روزها، بعلاوه‌ی الان بگم، خاص شدم. اما کی، کجا، به چه دلیل صدای منو شنیده‌بود؟ چرا انقدر دیر؟ چرا وقتی که همه تنهام گذاشته‌بودن؟ چرا وقتی انقدر باخودم غریبه شده‌‌بودم! این چراها و کلی چرایِ دیگه!؟

《 ..و اما نوشتن! این یارِ غارِ ما! این رفیقِ گرمابه و گلستانِ ما که توی اینهمه ماجرای خوب و بد، بدونِ خستگی همراهیم میکرد! و طبق معمول، هنوز هم در حرکت بود و هست! این《بهتر از هر انسان!》 این بهتر از معشوقه! این وفادارتر از هر لیلایی..

..یادم میاد یروزی، دستِ اتفاق، دستمو گرفت و برد توی یه کافه نشوند و ..》