از آن هواهاییست که بهت اجازهی ایستادن نمیدهد ؛ تا میخواهی به معقولترین دلیل ممکن، بایستی و نفسی تازه کنی: چمیدانم، مثلا قضای حاجت در پشت شمشادها یا دیوار سیمانی نیممتری و یا بستن بند کفشهایت و... گوشَت را میپیچاند و با یک دَرِکونی، به جلو اشاره میکند. شاید همین است که زمستان را، هوای سرد را دوست دارم: فصلِ قدم زدن! تابستان، فصلِ گشادهاست، بااینکه مردادیام، نطفهی خیالم را در زمستان بستهاند!میگویی بهار نیز... با مثبتترین حالت ممکن، تا گردن، تا کنار گوشَت خم میشوم و آهسته میگویم: « او ( بهار ) « اِسمِشونَبَر » است! او فصل نیست، هوای تازهی مشترک بین تمام فصلهاست؛ هرکجا که احساس کردی حالت روبراه است یا عکس آن، به هوای تازه نیاز داری، آنجا بهار را صدا کن و اما پاییز... » آنجا تحملت طاق میشود و از احساسِ نفسهای گرمم در کنار گوشهایت، حالت تهوع میگیری و سرت را پس میکشی و اجازه نمیدهی حرفم را تمام کنم...