خواسته‌ی زیادی هست یا نه را نمی‌دانم. تنها دلم می‌خواهد کسی باشد تا دغدغه‌ای داشته باشم. خودم برای خودم، لخت شده‌ام؛ معمایی می‌خواهم برای حل کردن. یک انتظار می‌خواهم، یک دلتنگی، یک دلیل برای حواس‌پرتی. بس که خودم برای خودم فراموش‌کار بازی درآورده‌ام، خسته شده‌ام. دلم می‌خواهد موقع خوردن چایی، صدای هُرت کشیدن از دو لیوان را بشنوم. دلم می‌خواهد یک موسیقی بی‌کلام را دونفره، در سکوتی که همیشه اندازه‌ی یک نفر جاداشت، گوش دهیم با این تفاوت که چشمانم را که باز کردم، صدای بازدم‌های نفسی را بشنوم که صدبار بر نت‌های موسیقی، می‌چربد. دلم یک ساندویچ نان و پنیر و گوجه‌فرنگی را نصف کردن، می‌خواهد؛ طوری که مالِ یکی، از دیگری، اندازه‌ی یک بند انگشت بزرگتر باشد و این موضوعی باشد که قرار است بیست دقیقه از وقتمان را بُکشد. دلم مسافرتی دونفره می‌خواهد. یک شب‌نشینی در زیر هر آسمانی را می‌خواهد: چه ابری و چه پرستاره. حلقه‌ی آرنج‌هایم، یک نیم‌دایره از جنس انگشت می‌خواهد که سفت بهش چسبیده باشد تا گم نشود؛ خود نه، صاحبِ آرنج را منظورم است! دلم می‌خواهد اما می‌ترسم. از خیلی چیزها. مثلا اینکه نکند کسی نیاید یا هزاربار بدتر از آن، بیاید اما او که باید باشد، نباشد و جهتش با جهتم مخالف باشد و ندانم چه باید بکنم. می‌ترسم عمرم به یک عاشق‌بازی، خارج از دنیای کلمات کفایت نکند و روی سنگ قبرم بنویسند... ناکام. نمی‌دانم. امان از این دهه‌ی عجیب و غریب سی تا چهل سالگی که تشخیص هزیون از واقعیت را سخت، سخت می‌کند...
