
اَزنو قدمزدن! مسیری که اقلا نیم ساعت پیادهروی داره. انتخابِ چند دقیقه قبل از این تصمیم، ماشینِ بابا بود. زود رسیدن، اهمیت داشت و من، طبق چیزی که ( مخصوصا این اخیرأ ) از خودم سراغ دارم، به این اصل، مقید بودم ولی... چیزی اونطرفِ این تصمیم، ارزشی داشت که به عنوان تاوان، میارزید: « نوشتن » ، شکل واقعی من، چیزی که از صبحِ این روز تعطیل، ازش دوری میکردم. چطور یه عاشق از معشوقهاش رو میگیره؟ چطور میشه توضیحی براش پیدا کرد؟ سخته؟ سخته. سرگرمی، شاید از معقولترین دلیلهایی باشه که بشه بهش اشاره کرد. « چی از نوشتن بالاتر؟ » این رو از علی میپرسم! متعادلکنندهی سرعت قدمهاش و یا عکسش. مُسکنِ بزرگترین کمبودش. شفافترین آینهای که تابحال دیده و تجربه کرده و... چی تونسته جای این منبع قدرت بزرگ رو بگیره؟ هرچی هست، حتما باید خیلی دَهنپُرکُن باشه! اخیرا چیزهایی احساس کردم اما فکر نمیکردم که در حد و اندازهی دهن علی باشه! حتی یه درصد هم به تیپ اون نمیخوره... « رسیدن » همون چیزی که هیچوقت جرات فکر کردن بهش رو هم نداشت و الان ( این روزها ) تمام برنامههاش، مستقیما متمرکز شده روی اون. بله، فرار! این فعلِ دردسترس که هربار با یه لباس خوشگل از راه میرسه و... با یه سری تفاوتها که یکیش متفاوت بودنِ ظاهر هر فرار با قبلی و تفاوت دیگهاش رو میشه به شباهت اون فرار به یه تصمیم درست، اشاره کرد! اما نتیجهی مشترکی که نهایتاً همهی اینها قراره بهش برسن، تنهایی و تنهایی و باز تنهایی و... امشب با این بهونهی قدم زدن و تحریک به نوشتن، موفق شدم که دوباره به نگاهی به این ماجرا بندازم؛ به خودم از بیرون! گاهی برای بهتر دیدن، باید یه مقدار فاصله گرفت و با استراحتی کوتاه، از یه زاویهی دیگه به قضیه نگاه کرد. گاهی چشمها گولِ عادت رو میخورن و توی تشخیص، دچار اشتباه میشن: یه تنفسِ کوتاه، همیشه جوابه؛)