صدایش آبی نبود اما آبی را میشناخت.
چشمانش رنگی نبود اما نگاهش پر از رنگینکمان بود.
پوستش سفید و صیقلی نبود اما امیدی خوشرنگ در آن موج میزد.
خندهاش صورتی نبود اما شادترین رنگها را در چهرهی طرف مقابلش زنده میکرد.
قدمهایش مانند سرو، استوار و سبز نبود اما هرجا قدم میگذاشت خشکترین رنگها هم جان میگرفتند.
در سکوتش لطافتِ یک رزِ سرخ نمایان نبود اما یک شاخه گل، هدیهای بود به کلماتِ بیرنگِ هرکسی که با او در ارتباط بود.
با خودکارِ مشکی مینوشت اما چه اهمیتی داشت وقتی واژهها، عمقِ یک احساسِ بینهایت-رنگ را با خود حمل میکردند.
رنگها را بسیار دوست داشت. بدونِ استثنا؛ حتی خاکستری را! او ناامیدی را از نزدیک لمس کرده بود پس خوب میدانست که ناامیدها چه رنجی را تحمل میکنند. از اینرو، همیشه در حد و اندازهی توانش، عشق را به این طرف و آن طرف میکشاند. اگر هم تمامِ دنیا کمر به فراموش کردنِ معنا بسته بودند، نمیخواست که او شروعِ یک اتفاق بد را رقم بزند. او در دنیای خودش زندگی میکرد و در آنجا بدیها جایی نداشتند. از هر واژهای، سادهترین معنا را انتخاب میکرد و به دنیایی که با باقیِ آدمها شریک بود، با سادگی نگاه میکرد. بدی، بدیست و او خوب میدانست که آدمها برای گول زدنِ خودشان، چه نقابهایی برروی بدیها میزنند تا زیبا به نظر برسند پس تا میتوانست، بدی را در دیگران نمیدید چون میخواست که نگاهش را به خوب دیدن عادت دهد.
او درد را کشیده بود؛ با طرحها و نقشهای متفاوتی که تماماً درد بودند پس تلاش میکرد تا اگر دردی از کسی دوا نمیکند، دردی به دردهایشان اضافه نکند.
آدمها و من، اینها را کلیشه و نچسب برداشت میکنیم. تعاریفی که شنیدنی نیستند بس که کسی درست و درمان انجامشان نداده. او هم در ابتدا اینگونه تصوراتی را داشت تا زمانی که دید، درست، درست است، هرچقدر هم دور از ذهن و خستهکننده.