میخواستم برم قدم بزنم. یعنی هوا جوری بود که غیر از این، کاره دیگهای غیرمعقول به نظر میومد. اولین روز از مهر ماه، یه شبِ خنکه پاییزی و استقبال گرمی که بهم اجازه نمیداد مستقیم برم خونه. مثه دیشب، ماه خودنمایی میکرد. الان که نگاه میکنم، ستارههای یکیدرمیون چشمک میزنن. دمای هوا، با یه نسیمِ خنک، دلپذیر شده و به اجبار، دستِ احساس و فکرت رو تو دست هم میذاره و کِشون کٍشون میبره سمت سنگفرشهای پارک.
ساعت از ده شب گذشته بود که ناخواسته خودمو لابلای درختای پارک دیدم. نمیتونستم جای دیگهای باشم. دلیلش شاید حال خوبم بود. اینکه از صبح تا به الان، یعنی اون لحظهای که پست یه نوشتن شدم، هرکاری اَزم برمیومد برای حال-خوبیه دوروبریام کرده بودم. یجورایی همون اصطلاحه رایجِ قدیما که میگه: خیرِ بقیه رو بخواه تا از آسمون برات خیر بِباره. و من برای امروز تا تونستم تو اینکار پشتکار به خرج دارم که گفتنی نیست. ولی خب ماهیتش که اهمیتی نداره؛ نتیجش مهمه و اون همین حال خوبیه که الان دارم.
با این حال، تصمیم به قدم زدن، با شکست مواجه شد. چرا؟ به این دلیل که یه نفر طبق محاسبات من جلو نرفت؛ یکی از دوستام با موتورش اومده بود که استراحته آخره شبش رو یا ما بگذرونه. بعد از یه روزِ سخت و پر از استرس _برعکسه ما _ از اقامتش تو مغاز، نیم ساعت نمیگذشت که بعد از چند نخ سیگار و بالا و پایین کردنه اینستاگرام و رد و بدل کردنه مقداری شوخی بیمزه، تصمیم بر این شد که بریم خونه. من اینجوری حساب کرده بودم که امین و شاگردمون عباس، با دوستم که موتور داشت برن و من برم که به کارم برسم. ناگفته هم نمونه که اکثر اوقات، مسیره خونه تا مغازه رو پیاده طی میکنم _با هندزفریای که دائم درحال خوندنه! _ و همهی اون سه نفر این رو میذونستن و نیازی به توضیح اضافه نمیدیدم. آخه یجورایی هم امین از خداش بود که این مسیر رو به راحتترین شکل ممکن طی کنه ولی... ولی انگاری امین هم مَحصورِ این جادو شده بود و دستمو خوند و.: «... خب امین، تو و عباس با حمید، با موتور برین. حمیدجان، بیزحمت امین رو هم سر راهتون برسونید. امین تو هم که خستهای... » در حالی که داشتم گوشیهای هندزفریم رو داخل گوشم فرو میکردم، سرخوش از موفق اجرا کردنه نقشهام و لطفی که در حقه هر سه تاییشون کردم، تو ذهنم دنبالِ موزیکه شروعه مسیر بودم که امین با لُکنتِ زبونه خاصی _ که اکثرا وقتی تمایل به انجامه کاری نداره و روش هم نمیشه که مخالفتش رو مستقیم اعلام کنه_ گفت: خب... باهم پیاده میریم دیگه... و این شد که من به توجیهِ ساختگیم اصرار نکردم و همراه با لُکنتِ اون، با اِکراه، باهاش هممسیر شدم.
نمیدونم... دلم نیومد یا نخواست که بگم میخوام تنهایی برم قدم زدن و راهیِ خونههامون شدیم و من اینجوری برداشت کردم که شاید این احساسه قشنگه شبنشینی با پاییز تو پارک، فقط قراره تو رویا _همون بُعدی که منحصر به هر فرد هست و هیچکس نمیتونه توش دست ببره _ باقی بمونه و من باید انرژیای که اَزش گرفتم رو تو یه مسیره دیگه، صرفِ یه آدم بکنم. هرچند دوسداشتم...
همهی اینها رو گفتم و شنیدین ولی من در نهایت به آرزوم رسیدم. چطور؟ تو مسیر، درحالیکه گرمِ صحبت و زمزمهی ترانهی « بی احساس از شادمهر» بودیم، حمید رو دیدیم که موازی با ما، چند متر عقبتر، داشت به سمته ما میومد. عباس رو رسونده بود و اومده بود که ما رو هم برسونه. با خنده سوار موتورش شدیم و خندون از اینکه امشب پاییز چقد زود میخواد من رو از مهمونیش بیرون بندازه، باز شوخی رو از سر گرفتیم و... به ترتیب، حمید پشت فرمون بود، نفر وسط امین بود و آخرین نفر من بودم. انگاری قرار بود اول من رو برسونه. وقتی پیاده شدم و داشتم یه تشکره تلفیقی با شوخی، نثارِ حمید اینا میکردم، وقتی که به سر کوچهمون رسیدم، ناخودآگاه این فکر به ذهنم رسید که میشه به رویایِ سر شبم جامهی عمل بپوشونم. قربانیِ یه مراسمه تسخیر، باز به کنترلِ پاییز درومدم. هندزفری رو آمادهی موزیک گوش دادن کردم و...