به تَکچراغِ وسطی ( همان که همیشه روشنش میگذارم ) که رسید، یک موشکِ کوچک از کنار گوشم سوت کشید و خلاف جهت نگاهم، رفت سمت لامپ. سرم را که گرداندم، دیدمش. یک نیمدور، دور لامپ وسط مغازه چرخید و بلافاصله رفت و بر حاشیهی چوبیِ آینهی قَدیام نشست. قبل از اینکه اولین قدم را به همان نیتی که میدانستم چیست، به سمتش بردارم، یک دلم گفت همین لامپ را هم خاموش کن که کور شود و تا صبح... حتی سمت کلید برق هم رفتم اما بلافاصله پشیمان شدم. برگشتم. هنوز همانجا، جاخوش کرده و انگار با همان چشمانِ وَقزدهاش بهم زل زده و میگفت: « بیا دیگر! بیا من را... » بیفکر، رفتم. زُلزده در چشمانش، انگار که هیپنوتیزماش بکنم، آهسته آهسته بهش نزدیک شدم و با یک ضربهی انگشت، کارش را تمام کردم. شکمش ترکید و مادهی کرمرنگی که درونش را پر کرده بود، ترکید بلافاصله بر نوار چوبیِ آینه نشست. انگشتم را اشارهام را چک کردم که آلوده نشده باشد. به جز مقداری از اَکلیلِ پشت بالهایش، چیزی نبود که نیاز به شستنش را ببینم. آنرا به پشت پاچهی شلوارم مالیدم و... به قصد قضای حاجت، مغازه را ترک کردم. در راه، به این فکر میکردم: « رفتی... خوشبحالت... چند دقیقهی پیش زنده بودی ولی الان... من جونِت رو گرفتم. یه موجودِ بیاعصاب که حوصلهی جوابپَسدادن به دلایل تو برای اونجا بودنت رو نداشت. چمیدونی. شاید برای منم هنوز وقتش نرسیده که یه موجود بیاعصاب از راه برسه و تِقّی بزنه و... » این تصویر از ذهنم گذشت: تکهای از اکلیلهای پُشتِ بالهای پروانهای که کشته بودمش؛ در هوا میرقصید تا به زمین، کنار پایههای آینه، سقوط کند و آخرین نشانه از حضورِ پروانهای باشد که روزی، شبی، زنده بوده و...