به جایی نزدیک میشوم که احساس میکنم دارم متلاشی میشوم. به واقع دارم این را روی پوستم احساس میکنم. توانایی نقاب زدن را به هر شکل، ندارم. به جایی نزدیک میشوم که برای آبِ خوردن، پول خرج میکنم و همهاش را یکجا سرکشیدهام و دوست دارم بطری خالیاش را زیر سرم، به عنوان بالشت استفاده کنم. به جایی نزدیک میشوم که نزدیک است باز، طرفدار جاهای تاریکی و خلوت بشوم.
عینکم را زیاد لگد میکنم. زیاد بیدارم و مغزم، از خواب° فراریست. دلم بیکلام میخواهد اما نه مانند سابق. چند وقتی هست که علاقهام به کتاب، کم شده. دروغ چرا، میلم به نوشتن هم کم شده. قهوه زیاد میخورم و غذا کم. جالب است ویارم به چایی هم فعال شده.
چند وقتی هست کشفی کردهام که خیلی برایم دردآور است و آن، این است که گمان میکنم آدمهای مانند خودم را جذب میکنم. شما را نمیدانم اما برای من، تحمل این موضوع، سخت است. تحمل یکی مانند خودم، کسی که دردهایی مشابه خودم را تحمل میکند، دغدغههایی مانند خودم را دارد، انگار که مقابل آینه ایستادهام، خستهام میکند. دنبال فرار از خودم نیستم، دایهی مهربان نمیخواهم اما یک موجودِ جدید که دَری به دنیایی جدید به رویم باز کند، احتیاج دارم. دلم سایهای میخواهد اندازهی قد خودم تا زیرش لم بدهم و قدری بخوابم. اینهمه بیداری، امانم را بریده. دلم تفاوت میخواهد، از این حجم از روتینهای تکرارشونده خسته شده. دلم خَلقِ دنیایی جدید میخواهد. پرواز میخواهد. ارزشمند بودن میخواهد. خطِ لبخند میخواهد. حوصله میخواهد و دویدن و شنیدن و سکوت.
دلم بحث میخواهد. یک نفر باشد که زِر بزنیم، نه حرفِ حساب. یکی که بعد از مدتی کلنجار رفتن، نازِ هم را بکشیم. برای هم نوشابه باز کنیم. دست در موهای هم کنیم و از تفاوتهایمان کیف کنیم. از قهوهی من، بدش بیاید، اصلا قهوهخور نباشد. از تیپ و لباسم متنفر باشد. چه عیبی دارد. چه کسی گفته ما باید در بیرون، ربطی به هم داشته باشیم، همین که جایی در درون، گره خورده باشیم بس است.
صدای باد، چه به دلم، خوش آمد. انگار در گوشم گفت: « ما از یک قماشیم، جایی دیگر، دنبالِ آشنا نگرد. » صدای ملایمِ جیرجیرکها که در پیانو° گم است هم و چشمکِ ستاره و رفت و آمد ماشینها در جادهی سمت چپم در پانصد متری، همه یکدل گفتند: « احمق، بیخود° اینهمه مدت خودت را از ما جدا کردی. در آدمها دنبال درک نگرد؛ لااقل از طرف آنها. ( خودت خواستی امتحان کنی... )
جالب است. انگشتانم باز میل به خسته شدن کردهاند، دیشب از قیچی، الان از کلمه. هردوش میچسبند منتها این کجا و آن کجا. حواسم دارد جمع میشود و توقعم از آدمها، کم. خوشحالی را از دور، نفس میکشم. چه تصویر دلخواهیست. دلم میخواهد تا ابد دَرش جاودان شوم تا اینکه درنهایت گم شوم و بروم... اینها را که بر زبان آوردم، حس کردم کسی از دور گفت: « آفرین » بی نقطه، بی هیچ علامت نگارشی.
دلم جنگلی میخواهد، غرق در مه، با زمانی که پشت در جامانده.