
وقتی که بعد از چند ساعتِ پیاپی، بلاخره کسی رو دوروبر خودم ندیدم، برای یه لحظه انگار پردهها رو انداخته و مغزم رو خاموش کردن. نه اینکه من از اون صاحبان صدا ناراحت شده باشم، نه، اتفاقا بودنِ اون صداها باعث شده بود تا ناخواسته امروز من زیبا بشه؛ خالی از صداهای مزاحم!
به قدری آروم بودم که صدای نامحسوس نسیم رو هم میشنیدم, صدای زوزههای خفیف سگها و شغالها، صدای یاکریم و جیرجیرکها و... یه بهار توی مغزم کلید خورده بود. روحم نوازنده بود و مغزم خوش و خرم، فقط میرقصید و میچرخید و کِیف میکرد!
وقتی صدای دور شدن موتورهاشون رو شنیدم، ته دلم احساس کسی رو داشتم که از یه دورهی دوساعتهی مشت و مال و رَگگیری برگشته باشه و انتظار این رو بکشه که کی چند قدمِ باقیمانده تا خونه رو طی کنه و... باید مسواک میزدم، بعلاوهی نخدندان و بعد یه گپ دونفرهی خاص و بعد هم ... انقدر آروم که دلم میخواست همونجا گوشی رو بردارم و به فرهاد زنگ بزنم و ازش به خاطر امشب تشکر کنم؛ هرچند شاید همهی باعث و بانی امشبم اون نباشه اما از نقطههای قُوتم برای این کار بوده!