[ انعکاسِ ماه توی فاضلاب، باز هم ماهِ ]
گیرم این روزا؛ عجیب! ولی پام زیاد روی ترمز نیست. چون دارم تمرین میکنم که یه سری کارها مال من و باقیش... دارم عملی تمرین میکنم که قبولش کنم و توی زندگیم راهش بدم! و اون میبینه که بیقرارم، بدخلقیم رو میبینه. بهونهگیریهام که بدتر از ویار یه زن حاملهاس و این احساسِ دوطرفه رو منم احساس میکنم. فرار نمیکنم؛ عوضش میخوام نسبت به هر موقعیت قبلی نرمترم کنه: هربار یه مقدار! اقرار میکنم که سن فقط یه عدده و من توی اجتماع، انقدری میفهمم که یه بچهی سه ساله برای گرفتن یه بستنی قیفی از مادر پدرش! درها رو بدجور باز گذاشتم! باد، عجیب درونم رو زیرورو میکنه! درد رو، از هر وقت دیگهای نزدیکتر به خودم احساس میکنم و نمیخوام جا بزنم چون نمیدونم تا کی هستم و میخوام آخرین سکانس از من، کمتر رنگ و بوی فرار داشته باشه! این روزا غریبانه کَفخون قاطی کردم: توی دلم، زیر و بالای طرف رو به فحش میکشم و چند دقیقه بعد از « اون » میخوام که راهِ بخشیدن رو یادم بده؛ راه دعا برای بهتر شدن حال اون طرف... شب، میخوام که صبح، زورِ کَنده شدن از رختخواب رو بهم بده و صبح دنبال یه تیکهی هرچقدر کوچک از درخواست شب قبلام! ساکتم، ساکتم، ساکتم و باز... ساکتم و اصلا الگوی خوبی برای اونایی که حرفهای مثبت تحویلشون میدادم، نیستم... امروز یکی از همونها یه سیخونک بهم زد و... من دست و دلم به توجیه و بهونه نرفت و بعد از یک مقدار مِنُمِن، سرم رو تکون دادم و باز رفتم توی خودم؛ البته اینبار با یکی دو سیر چاشنیِ خنده! الآنم که نشستم جلوی مغازه و پشت به پارک ملت، تصمیم به ادامهی بادبادکباز رو گرفتم؛ هروقت که « صدا » تصمیم به رفتن بگیره...