وقتی که خودم رو به زحمت از لابلای شخصیت‌های رنگاوارنگِ فَشِن‌شویِ پیاده‌روی خیابون امام رد کردم تا به لوازم آرایشی آقای حسن‌زاده برسم، دروغِ اگه بگم دلم نخواست دستِ یکی‌شون رو بگیرم و خلوتِ شَبم رو باهاش پر کنم! بیخیالِ مغازه، بیخیال رول گردن و گوش‌پاک‌کن... گور بابای قسط گوشی؛ تُف تو تَک‌تَک‌ِ گزینه‌های اهداف سالانه... برم عشق و حال: مثل امین... تا اینکه صورتی چهارگوش، سفید، چشم‌هایی درشت‌تر از گیلاس‌های روئین، با سایبونی از ابروهایی ( پُر ) که با اطمینان، سقفِ بالای سرش بود، دماغی متناسب با چهره‌ای باجذبه ( تو بگو باید چه شکلی باشه! ) ، لب‌هایی که احتمالا با خوشمزه‌ترین رژ لب نقاشی شده... همگی تحت اختیار جادویِ پُرهیاهوی نگاهش، سوار بر قدوبالایی تقریبا اندازه‌ی خودم ( یک متر و هشتاد و یک سانتیمتر ) و ( برخلاف خودم ) چهارشونه، از روبرو: انگار که از گوشه‌ی تاریکِ سِن، سَری از بین همه‌ی سرها درآورد که الحق از همه سَرتر بود و از شونه‌به‌شونه‌ام رد شد. فقط... فقط چرا اونجا بود...؟ نه! اشتباه برداشت نکن! منظورم ناپاکیِ اون نیست؛ چرا باید عدل توی چهارچوبِ نگاهِ قطعاهرزه‌ی ( اون لحظه‌ی ) من سبز بشه؟ اون° زندگیِ بزرگی رو با خودش حمل می‌کرد؛ حجمی که خیلی راحت می‌تونست خلأ من رو پر کنه! صاعقه‌ای بهم زد که دقیق نمی‌دونم به افکارم خورد یا احساساتم؛ می‌دونم که قدرتمند بود! همه‌ی وجودم تبدیل به این صدا شد: « دلم می‌خواد باهات پیر شَم... »
اون لبخند، هنوز توی خاطرم مونده؛ با اینکه اگه همین الان از جلوم رد شِه نمی‌شناسمش چون همه‌ی ( اکثر ) مشخصاتی که دادم فرضی بود یا... شایدم نبود؛ چون صاحبخونه: « تنهایی » ، به‌هیچ‌وجه حاضر نیست مکان رو تخلیه کنه؛ پس فراموشی° بهترین راه‌حله... امیدوارم اون، من رو خاطرش مونده باشه! امیدوارم معنای پشتِ اون نگاه، همونی باشه که بهم اجازه نمیده باوجود این حجم از نیاز، تن به تنِ هیچ آدمِ موقتی‌ای بدم... امیدوارم...
