
آن کسی که داشت راه میرفت، من بودم اما او که دلش میخواست راه برود من نبودم؛ آن کسی داشت برای دیدن تلاش میکرد، من بودم اما او که میدید من نبودم. او که داشت زیرِ بارِ گرانش، مچاله میشد، من بودم و کسی که میگفت، میخواست ادامه بدهد، من نبودم. ساعت از یازده شب گذشته بود و تنها چیزی که میدانستم این بود که من در این دقایق متعلق به خانه نیستم؛ من در زیر سقف خانه جا نمیشدم، آسمان میخواستم؛ درواقع میخواست و من چه کسی باشم که بخواهم در مقابل خواستههای او مقاومت کنم. مدتهاست که دارم تلاش میکنم تا با او هماهنگ شوم؛ درحال باز کردن درها هستم؛ کنار زدن دیوارها و برداشتن سقف... مدتهاست که دارم تلاش میکنم باور کنم که من متعلق به زمین نیستم. دارم این خواب را به دست سحرخیزان میسپارم و شبها را تا دیروقت بیدار میمانم و هیچکس نمیداند بااینهمه، چرا صبحها را از همه زودتر بیدار میشوم حتی از پدرم. مدتیست که گلها را جور دیگری تماشا میکنم و درختها را و آسمان را در حافظهی گوشیام ذخیره میکنم. مدتهاست که هیچجا بند نیستم و در عین حال، از هرجایی که هستم لذت میبرم؛ انگار که میدانم بهترینها منتظرم هستند و شاید این، یکی از همانها باشد. مدتهاست که درحال تمرینی با این مضمون هستم: « همین الان رو عشقه؛ نه فردا، نه یه ساعت دیگه و نه آخر هفته: هرشبم شب جمعهاس! » دری باز شده و واژهها را میبینم که در دایرهای بدون مرکز، درحال گردشند و در هر چرخش، یکیشان انگشت اشارهاش را سمتم نشانه میرود و افکارم را به بازی میگیرد و چیزهایی بیسروته به خوردم میدهد که تنها خودشان معنایی را میفهمد و بعد دستهجمعی، گوشهای میایستند و قاه قاه بهم میخندند و در این بین، ناخواسته چیزی را میشنوم که ظاهراً نباید میشنیدم: « اشرف مخلوقات را ببین... » با یک دهنکجی و سپس پشت بهم میکنند و میروند و من انگار که در یک لحظه، نخاعم از مهرهی اول قطع میشود و نقش بر زمین میشوم و... کسی نیست که کمکم کند؛ چشمانم سنگین میشود و... میروم! مانند همیشه؛ هربار قدمی بیشتر اما چه میشود کرد که این من ( جسم ) محدود است: هنوز به تمرین نیاز دارم.