هرچقدر فروردین دلش به رفتن نبود، اردیبهشت، انگار داره برای ماراتن تمرین می‌کنه: الان رفتیم توی بیست و یکم. اصلا نفهمیدم کی شروع شد که هفته‌ی دیگه آخرش باشه.
مورد داشتم وسط نوشتن، خوابم برده و اتفاقی دستم رفته روی گزینه‌ی حذف و چشمام رو که باز کردم، خودم رو با یه صفحه‌ی سیاهِ خالی، تنها دیدم. نوشته‌ای که کلی براش وقت گذاشته بودم و هیچ جایی ذخیره نداشته بودمش!
با معده‌ای پر از ساندویچ و دوغ و نوشابه، دومین کاری که بعد از رسیدن به خونه کردم، بعد از دستشویی، چک کردن یخچال و فریزر بود! یه بستنی کیم بود. فقط برداشتمش تا کسی دیگه نخورش؛ حتی اگه آب بشه!
