امشب که...

به علته کمک تو سمنو‌پزون، امشب وقت برای ویرایش ندارم. غلطای املایی رو به بزرگیه خودتون ببخشید!

امشب که بی‌قراری سراغمو گرفت و طبق معموله همیشه، تو توی لیسته سوژه‌هایی که میتونستم بهت فکر کنم، جلو چشمام ظاهر شدی؛ راستش نمی‌دونم چرا دیگه مثل سابق، از اینکه بخوام پیشم باشی مطمعن نبودم. نه اینکه ازت متنفر باشم یا بخوام از دقه دلی‌های سال‌هایی که نبودت گند زد به زندگیم، گلایه کنم، نه، اتفاقا برعکس، قبلاها بیشتر تو این فازها بودم و با ابن حال، بودنت بیشتر از هرچیزه دیگه‌ای نیازهامو برطرف می‌کرد: [ همه‌ی نیازهامو ! ] ولی الان... نمی‌دونم... نمی‌دونم چرا مثل اونروزا دیگه دوسندارم وقتی از خواب بیدار شدم، تو کنارم باشی و بزنی رو شونمو بگی چته علی! و من درحالی که همه‌ی این کابوس‌های لعنتی یادمه، ازخدام باشه که همش یه خواب بوده و تو رو دارم... نمی‌دونم چرا دیگه قبول کردنه اینکه تو برام همه‌چیزی، آسون نیست! حتی بعضی وقتا به اطمینان هم میرسم اما گذراست ولی وقتی به خودم میام، بازم داستان همون داستانه!

حالا که باز دعوتمو قبول کردی، از خودت بگو! تو چیکار میکنی؟ روبراه هستی؟ به اون چیزایی که می‌خواستی رسیدی؟ ماشین گرفتی؟ دوسداشتی با یاس از نزدیک صحبت کنی، موفق شدی؟ البته همچین آدمه مهمی هم نیودا ولی خب تو دوسداشتی دیگه! یادت باشه همون روزام هرکاری تونستم کردم که بشه ولی نشد. مامان چطوره؟ مهدی، اون چطوره؟ آروم شده یا هنوز مثل سابق چَموش‌بازی در میاره؟ این جداییه منو تو، چقدر میونه‌ی منو با اون خراب کرد! خیلی باهم خوب بودیم! علی‌اقا از دهنش نمیفتاد ولی این آخرا احساس می‌کردم میخواد از ته دلش بهم فحش هم بده!

همش که من حرف زدم. تو چرا ساکتی؟ خجالت نکش بابا! الان دیگه زن و شوهر نیستیم؛ دوتا دوسته معمولی هستیم که دارن با هم صحبت می‌کنن! راستی! سیگار چی میکشی؟ اووو.. خواستم یه‌دستی بزنم! آخه خودم می‌کشیدم یه زمانی! الان کمتر شده! به جاش قهوه زیاد می‌خورم! تو چی؟ قهوه‌خور هستی؟

پووف! چه کم‌حرف شده خانوم! قبلنا که مُخمو می‌خوردی، حالا...

راستی اینم بگم یادم نره! من می‌نویسم. می‌دونستی؛ قبلا بهت گفته بودم. ولی گمونم اینو یادم رفته بود بگم که اینا رو یه جایی به اشتراک میذارم که دوستامم بخونن! هم برای تمرین نویسندگی و هم برای در جریان گذاشتن‌شون از احوالاته روزانم! گاهی این دومی بیشتر! بلاخره آدم باید حرفاشو به یکی بزنه دیگه! اینجوری ساکت که دق می‌کنه! فکر کن عوضه اون سال‌هایی هست که همش تو حرف می‌زدی و من... اتفاقاً خوشحالم هستم! بعضیاشون خوب بلدن درکم کنن! بینشون چندتایی هستن که دردِ منو کشیدنو درکم می‌کنن!

‏حالا که اینهمه حرف زدم، بزار اینم بگم! دارم به حضوره یه آدمه دیگه کنارم، فکر می‌کنم! البته فعلا فقط فکر! هرچند قبلنا همینم نبود! فکرِ تو زحمت می‌کشید و دلمو نگامو، مشترکاً از همه‌ی آدما سیر می‌کرد!

‏درمجموع، الان خوشحالم. یعنی حالم خوبه. نشستم تو پارک و موزیک گوش میدم. اینم میگم دلت بخواد و بعد با خداحافظیم خوشحالت میکنم! هوا خیییلی دِلِه!

‏خدافظ!